Kamasi Washington bij vlagen spectaculair goed

Over een maand zal Kamasi Washington (34) tweemaal hoog in vele eindejaarslijstjes staan: de saxofonist speelde een prominente gastrol op Kendrick Lamars To Pimp A Butterfly, maar debuteerde ook overdonderend onder zijn eigen naam, met het kwantitatief én kwalitatief imposante The Epic.

Kamasi Washington

Drie dozijn muzikanten speelden mee op de driedubbelaar, maar hij trekt met een achtkoppige band de wereld rond. Gelukkig. Zo pasten ze tenminste op het podium van het uitverkochte Rotterdamse Bird, waar ze woensdag het eerste van vier Nederlandse optredens verzorgden.

Het was bij vlagen spectaculair goed wat Washington serveerde. De verzengende opener Change Of The Guard zat er nog niet op of de eerste twee muzikale climaxen waren al genoteerd: eerst hamerde de pianist virtuoos naar een hoogtepunt en daarna mocht Washington zelf loos, in de eerste van een half dozijn extatische tenorsaxsolo's.

Hij kan toeteren als Coltrane op z'n gekst, de vriendelijke, coole reus uit Los Angeles, maar een warmbloedige, diepe solo gaat hem net zo makkelijk af. Daarmee is meteen een van de aantrekkelijkste karakteristieken van zijn muziek genoemd: Kamasi Washington laveert achteloos tussen freejazz van het meest hysterische soort en ontspannen jazz met veel ruimte tussen de noten.

Soulvolle ballads schrijft hij ook. Washingtons liefdevolle ode aan zijn grootmoeder (Henrietta Our Hero) en de emotioneel geladen finale (The Rhythm Changes) werden gezongen door Patrice Quinn, die zo eindelijk kon laten horen waarom ze mee was gekomen, want haar vocale bijdragen waren het eerste uur onhoorbaar.

Het sterkst waren toch de instrumentale stukken. Luister twee uur naar een concert van Kamasi Washington en je zult versteld staan van de muzikale kleurenrijkdom: soul, funk, subtiele verwijzingen naar hiphop, klassieke jazz, knetterende bop en Kamasi's vader Rickey op dwarsfluit. Natuurlijk zijn er dan ook zaken die je minder bevallen: een drumduel tussen de twee drummers bijvoorbeeld. Vooruit dan maar.

Écht jammer was het dat het prachtig uitgesponnen slotakkoord werd versjteerd door gejengel op een keytar (keyboard met gitaarhals). Zelfs dat bleek een detail in Bird, waar wildvreemden elkaar na afloop verrukt aankeken: dit was onvergetelijk.

Kamasi Washington. 4/11, Bird, Rotterdam. 7 november So What's Next, Eindhoven. 21 november Le Guess Who?, Utrecht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden