Kader Abdolahs reisverslag is alles behalve ontroerend en meeslepend

Boek (fictie) - het Gordijn

Tam verslag van emotionele reis.

De moderne wolkenkrabberstad Dubai is niet direct de meest ideale bestemming om je dementerende oude moeder mee naartoe te nemen. Toch deed schrijver Kader Abdolah (1954) dat. Want zijn familie bezoeken in zijn land van herkomst, Iran, is onmogelijk: wie eenmaal gevlucht is kan niet meer terug. Sommige vluchtelingen laten hun ouders daarom overkomen naar hun nieuwe thuisland, maar zo'n lange reis wil de oudjes nog weleens fataal worden. Het is een gat in de markt voor Iraanse reisbureaus die zich toeleggen op ontmoetingsreizen op een voor beide partijen makkelijk bereikbare plek. Dubai dus.

Abdolah neemt de lezer in het Gordijn mee op dat reisje, dat nogal bewogen moet zijn geweest: hij heeft zijn moeder al vijftien jaar niet gezien, ze is dement én het is waarschijnlijk hun laatste ontmoeting. Maar de schrijver focust jammer genoeg vooral op het saaie logistieke gedoe van de reis; het inchecken in het hotel, het huren van een auto, het regelen van een tripje, enzovoorts. De hoofdstukken, met titels als 'In de ontbijtzaal' en 'Naar de bazaar', hebben een hoog 'en-toen-en-toen'-gehalte.

Je zou daar iets achter kunnen zoeken: omdat de moeder haar grip op de werkelijkheid verliest, klampt haar zoon zich vast aan de droge feiten. Of: met het uitgebreid beschrijven van futiele gebeurtenissen probeert de schrijver die ene grote gebeurtenis - het definitieve afscheid - als het ware uit te stellen.

Kader Abdolah
Fictie
Het Gordijn
Prometheus; 180 pagina's;
€17,99

Maar Abdolahs ongecompliceerde, eenduidige stijl laat geen ruimte voor een diepere interpretatie; alles is zoals het is. Dat geldt ook voor de zinnetjes waarin hij wel wat over zijn emoties vermeldt. Wat valt er nog te fantaseren bij: 'Geluk vulde mijn hart', 'Al mijn zorgen verdwenen', of 'Het zat me dwars'?

Hierdoor spreekt het Gordijn nauwelijks tot de verbeelding, ook al heeft de schrijver nog geprobeerd de dementie van zijn moeder te mystificeren tot een 'hoogst persoonlijke pelgrimstocht'; zij vertoeft 'in het domein van haar dromen' en ze leeft 'in een driedimensionale ruimte' (maar wie niet?). Het mag niet baten. Abdolah heeft een meeslepende en ontroerende afscheidsnovelle willen schrijven maar zijn tamme reisverslag is allesbehalve dat.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.