Kabbelend The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society voelt als een warm bad

Mike Newells nieuwste romantische drama is als een warm schuimbad om je langzaam in weg te laten zakken. Het kostuumdrama laat bovendien zien dat verdriet niet altijd valt weg te feesten. 

Glen Powell als Mark Reynolds en Lily James als Juliet Ashton in The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society (2018) Beeld RV

The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society (***), romantisch drama. Regie Mike Newell. Met Lily James, Michiel Huisman, Tom Courtenay, Katherine Parkinson, 123 minuten.

‘Heb je ook weleens het gevoel dat je vanuit een lange donkere tunnel op een kermis terecht bent gekomen?’ Dat vraagt de Britse Juliet Ashton haar rijke Amerikaanse vriendje in 1946. Het is een jaar na afloop van de Tweede Wereldoorlog, Londen krijgt weer een likje verf en in de clubs wordt champagne geschonken en gedanst alsof er niets is gebeurd – alsof Juliets ouders niet zijn gestorven tijdens een bombardement. ‘Houd je niet van kermis?’ vraagt haar gladde geliefde lachend.

Dat wordt dus niets tussen die twee. En dat is nog voordat Juliet – gespeeld door de charmante Lily James (Cinderella naar het eenvoudige Guernsey trekt om een stuk te schrijven over ‘The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society’ en kennis maakt met een sexy varkensboer, terwijl ze erachter probeert te komen waar de oprichtster van het literaire aardappelschillentaartgenootschap is gebleven.

Ouderwetsig

Wat zegt u? Kan een film waarin een varkensboerderij een prominente rol speelt en alle betrokkenen een oorlogstrauma hebben, nooit romantisch worden? Dan hebt u buiten Mike Newell gerekend, regisseur van onder meer Four Weddings and a Funeral en Mona Lisa Smile. Een portie strijklicht, blauwe bloemetjes, woeste natuur, een potje stoeien met biggen en een ruig bebaarde Michiel Huisman – voilà.

Het is waar, maar ook flauw. Want deze wat ouderwetsige film schetst in flashbacks dan misschien een wel heel versimpeld beeld van de Tweede Wereldoorlog, hij heeft het hart op juiste plaats. De film laat zien dat verdriet niet valt weg te feesten en is ook nog eens een fijne ode aan de kracht van boeken. De personages zijn innemend, de cast is zonder uitzondering leuk en de beeldschone art direction doet de rest. Fijn bovendien om pittige vrouwen te zien in zo’n kostuumdrama, dames met opstandige trekjes die letterlijk de broek aan hebben.

Opzienbarend is het allemaal niet, maar het kabbelende The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society is een film als een warm schuimbad – weldadig om je langzaam in weg te laten zakken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden