Jusqu'à la garde is een wurggreep van een film

In Jusque'à la garde worden de emoties van een vechtscheiding bijna ondraaglijk echt in beeld gebracht. Vooral de door verdriet verteerde vader wordt fenomenaal gespeeld.

Beeld .

Wat is-ie gewiekst, de openingsscène van het Franse echtscheidingsdrama Jusqu'à la garde. Beginnend in de werkkamer van een rechter lijkt de film haar als hoofdpersonage te kiezen. Ze neemt nog even rust voordat ze zich op de volgende zaak werpt: een stukgelopen huwelijk, waarbij de moeder wil dat de vader zijn zoon en dochter niet meer mag zien.

Julien (12) en Joséphine (17) willen zelf niets meer met hun gewelddadige vader te maken hebben, beweert hun moeder. Onzin, protesteert haar aanstaande ex; hij zou zijn kinderen nooit kwaad doen. Hoe bepaal je dan, als rechter, wie liegt en wat voor de kinderen het beste is? Op eerste indrukken komt het aan, op argumenten en oogcontact; veel méér is er niet. Door je aan het perspectief van de rechter te koppelen - de camera volgt haar, de ouders komen pas na een tijdje in beeld - dwingt debuterend schrijver-regisseur Xavier Legrand je ook zelf over zulke zaken na te denken.

Vervolgens doet Jusqu'à la garde ('Tot het uiterste') een meesterlijke zet. Zoals de ouders voor altijd uit het leven van de rechter verdwijnen, zo verdwijnt de rechter voor altijd uit de film. Alleen wij krijgen de verregaande consequenties van haar vonnis mee. Nu zijn wij de rechter.

Xavier Legrand is de nieuwe ster onder de Franse regisseurs: 'Ik wil dat de kijker meedenkt en worstelt'

Xavier Legrand (38) is de nieuwe ster onder de Franse regisseurs. Zijn speelfilm Jusqu'à la garde, bekroond in Venetië, is een combinatie van een echtscheidingsdrama en een horrorthriller. Kan dat? Ja dus. (+)

Hierdoor wordt het verdere verloop van Jusqu'à la garde, dat zich voornamelijk op Julien (Thomas Gioria) en zijn moeder Miriam (Léa Drucker) richt, des te schrijnender - en het gevoel van machteloosheid des te groter. Ook de dreiging neemt steeds meer toe, telkens wanneer Julien bij vader Antoine (Denis Ménochet) moet gaan logeren. Zonder muziek op de soundtrack, terwijl de camera alleen beweegt wanneer het nodig is. Juist in de strakke kaders en doodse stiltes sluimert de horror, in Jusqu'à la garde.

Kijk alleen al naar het getergd zwijgende gezicht van nieuwkomer Gioria. De verkrampte houding waarmee Julien naast zijn vader in de auto gaat zitten, de angst in zijn ogen - het is allemaal bijna ondraaglijk echt. Je vraagt je af hoe Legrand, die op het filmfestival van Venetië onder meer een Zilveren Leeuw won, de jongen zover gekregen heeft. Ook de andere acteurs zijn fenomenaal, en dan met name Ménochet als de volkomen door verdriet verteerde vader. Hoe gestoord diens acties ook zijn - Legrand noemt Stanley Kubricks The Shining niet voor niets als een van zijn inspiratiebronnen - een monster wordt hij nooit.

Sterker nog, zelfs voor Antoine weet Legrand (enige) deernis te wekken. Niets dan verliezers, in deze wurggreep van een film.

Jusqu'à la garde (****)

Drama
Regie: Xavier Legrand
Met Thomas Gioria, Denis Ménochet, Léa Drucker, Mathilde Auneveux, Mathieu Saikaly, Jean-Marie Winling, Martine Vandeville.
93 min., in 19 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden