Drama

Juno

Charmant 'Juno' maakt zegetocht

Voor een kleinschalig opgezette highschool-komedie over tienerzwangerschap maakt de film Juno momenteel een wonderlijke zegetocht. De film is genomineerd voor vier belangrijke Oscars; beste film, regie, scenario én hoofdrolspeelster. Het blijkt, simpelweg, moeilijk om níet te vallen voor de charme van de tweede speelfilm van Jason Reitman (zoon van Ghostbusters-regisseur Ivan), die eerder al wat succes boekte met Thank you for smoking.


Juno MacGuff, het hoofdpersonage, is door haar ouders vernoemd naar de vrouw van Zeus. ‘Die was heel mooi en heel gemeen, zoals Diana Ross’ – aldus Juno zelf. Aan het begin van de film sloft ze, liters sinaasappelsap wegklokkend, over een gazon in een Amerikaanse buitenwijk. Ze heeft al twee keer op een zwangerschap-stick geplast en zo dadelijk zal ze een derde poging ondernemen. De uitkomst blijft hetzelfde: Juno, 16 jaar oud en 1 meter 55 lang, is zwanger.



Even overweegt ze nog een abortus, maar wanneer ze bij de kliniek condooms met bosbessensmaak krijgt aangereikt, besluit Juno anders. Uit de advertenties in een lokaal krantje selecteert ze een babyzoekend echtpaar. En dan wordt het tijd om haar ouders in te lichten.



Actrice Ellen Page (Hard Candy, X-Men) speelt Juno even nukkig als kwetsbaar en weet het sardonisch commentaar van de tiener goed te timen. Debuterend scenarioschrijfster Diablo Cody werd met Juno direct voor een Oscar genomineerd. Cody, pseudoniem van Brook Busey-Hunt, een 29-jarige oud-stripper, introduceert en typeert in sneltreinvaart: elk personage krijgt een opvallende eigenschap of tic mee. Zo is Juno’s stiefmoeder Bren volkomen geobsedeerd door honden, valt beste vriendin Leah, de über-knappe cheerleader, enkel op behaarde oude leraren en is beste vriend Paulie Bleeker, de verwekker van de baby en ster van het hardloopteam, dwangmatig eter van oranje tictacs.



In een mindere film zou zo’n sjabloon-achtige karakterisering al snel iets vermoeiends krijgen, zeker in combinatie met het hier en daar wat sterk aangezette highschool-taalgebruik (heel véél totally’s). Maar in het door Jason Reitman strak geregisseerde Juno worden grappen niet uitgemolken, en stuurt de film – voortgestuwd door vrolijke muziek en seizoenswisselingen – vlot naar het punt waarop niks meer helemaal zeker is, en karakters minder voorspelbaar handelen dan aanvankelijk gedacht.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.