Julie de Libran is de nieuwe creatief directeur van Sonia Rykiel: 'Ik zit hier voor de lange termijn'

'Ik maak geen kleren om aan de muur te hangen, ik maak een garderobe'

Ze werkte eerder voor Prada en gold als het 'geheime wapen van Louis Vuitton'. Nu is Julie de Libran creatief directeur van Sonia Rykiel, hét synoniem van Franse chic. 'Sneakers zitten lekker, dat weet ik heus wel.' Maar: 'Ik hou van kleding die een vorm van discipline met zich meebrengt.'

Julie de Libran Foto Heike Gulker

Er staat een lange rij voor de deur van Café de Flore in Parijs, maar Julie de Libran kan zo doorlopen. Zij heeft boven in de zaak haar eigen tafel. Het is de tafel van wijlen Sonia Rykiel, de bekende roodharige Franse modeontwerper die twee jaar terug overleed aan de ziekte van Parkinson. Rykiel was een habitué van de beroemde brasserie aan de Boulevard Saint-Germain, ooit gefrequenteerd door grootheden als Sartre, De Beauvoir en Picasso, maar tegenwoordig vooral platgelopen door toeristen. Op de kaart staat de naar haar vernoemde sandwich 'Le Club Rykiel'. Een 'Club sandwich tout nu', zonder brood of mayonaise, een stapeltje beleg met wat ketchup en en mosterd: brood en mayonaise zijn not done in modekringen.

De Libran heeft er lak aan en vraagt gewoon om brood. De 46-jarige ontwerper, lang blond haar en precies de goede blazer aan, is de opvolger van Rykiel. Eerder werkte ze voor Louis Vuitton, het paradepaardje van luxegroep LVMH, als rechterhand van ontwerper Marc Jacobs. Daarvoor was ze in dienst bij Versace en Prada. Merken die vele malen groter zijn dan Sonia Rykiel, dat wereldwijd maar 22 eigen winkels heeft.

De Libran: 'Ik heb met de beste ontwerpers kunnen werken, een voorrecht. Maar vier jaar geleden heb ik gekozen voor de menselijke maat. Mijn studio zit boven de winkel, ik heb zicht op de klanten en ik kan altijd binnenlopen en een praatje maken met een medewerker. Ik zit dicht op het product én ik heb de vrijheid om te doen wat ik wil. Bovendien kan ik me goed identificeren met dit merk.'

Wat heb je precies met Sonia Rykiel?

'Ik ben opgegroeid met het merk. Mijn moeder droeg het al in de jaren zeventig. Rykiel symboliseert voor mij een zekere Franse chic. Zelf omschreef ze haar stijl als démodé, een manier van kleden die nooit echt in en nooit echt uit de mode is. Daar kan ik me helemaal in vinden; ik maak geen kleren om aan de muur te hangen, ik maak een garderobe.'

Met die aanpak trek je niet zoveel aandacht als sommige andere merken.

'Dat is niet erg. Ik hoef niet zo nodig mee te doen aan hypes. Ik maak liever mooie kleding die iets voor vrouwen doet en waarin ze zich prettig voelen. Daar is een markt voor, dat weet ik zeker. Dat die markt minder zichtbaar is, wil niet zeggen dat hij niet bestaat.'

Rykiel is altijd het boegbeeld van haar eigen merk geweest en heeft inmiddels een cultstatus in Frankrijk. In 2009 werd ze geridderd door de toenmalige Franse president, Nicolas Sarkozy. Ze kleedde niet alleen de Parisienne, ze wás de Parisienne. Een vrijgevochten vrouw, modeontwerper én schrijver. Toen Rykiel - meisjesnaam Flis - in 1968 haar eerste boetiek opende, was ze gescheiden en moeder van twee kinderen.

Julie de Libran Foto Heike Gulker

In de jaren zestig en zeventig gold ze als vooruitstrevend. Haar kleding was jongensachtig, comfortabel en sexy tegelijk, een combinatie die destijds nog niet zo ingeburgerd was als nu. Ze maakte naam met een nauwsluitend gebreid truitje, binnenstebuiten gedraaid en bij voorkeur te dragen zonder beha. Het kwam terecht in de winkel van haar ex-man Sam Rykiel en belandde vervolgens op de cover van Elle. Het modeblad doopte haar prompt 'La Reine du Tricot' (koningin van de breisels), een titel die na haar overlijden nog overal opdook.

Veel gevestigde merken keken neer op die breisels van Rykiel. De naar buiten gekeerde naden waren revolutionair en de krappe en iets te korte pasvorm van haar truien was helemaal nieuw. Dat vooruitstrevende was er wel een beetje van af toen De Libran in mei 2014 als creatief directeur bij Sonia Rykiel begon. De halfjaarlijkse prêt-à-portershow werd zo nu en dan zelfs overgeslagen door de hippe avantgarde, zo weinig viel erover te melden. Desondanks was, en is, het merk nog altijd geliefd, omdat het zo ontzettend Frans en dus altijd goed is. Dankzij stijliconen als Ines de la Fressange en Caroline de Maigret is Franse stijl nog altijd synoniem aan goede smaak. Wie het even niet weet, kan altijd terugvallen op een gestreept breiwerk van Rykiel.

Rykiel beriep zich erop dat ze in eerste instantie voor zichzelf ontwierp. Ben jij ook je eigen rolmodel?

'Ik denk niet alleen aan mezelf, want er zijn zoveel soorten vrouwen en vrouwenlichamen. Maar ik ben ervan overtuigd dat het in deze functie een groot voordeel is dat ik een vrouw ben. Ik trek de kleding altijd even aan, ik begrijp de pasvorm en de praktische dingen waarmee vrouwen te maken hebben. Daarin schuilt mijn grootste kracht, maar dat maakt het niet altijd makkelijk, want de mode is een vrij dwingende industrie. Ik moet ieder halfjaar iets nieuws presenteren en tegelijk rekening houden met wat wel en niet verkoopt. Ik vraag me geregeld af of ik een bepaald ontwerp zelf zou willen hebben of had willen hebben toen ik jonger was.'

Wat draag je het liefst?

'Dat hangt af van mijn humeur en de gelegenheid, maar meestal zoiets als wat ik vandaag aan heb: een spijkerbroek, een gebreide trui en een blazer. Ik ga nooit de deur uit zonder een jasje, zelfs niet als het bloedheet is. Dat zie je terug in de nieuwe zomercollectie: daarin zitten veel jasjes, maar dan met opengesneden mouwen, zodat ze ook bij warm weer prettig zitten. Verder zweer ik bij hakken. Ik hou van kleding die een bepaalde vorm van discipline met zich meebrengt. Sneakers zitten lekker, dat weet ik heus wel, en toch draag ik ze niet. Nooit. Sneakers doen he-le-maal niets voor je houding en je manier van lopen.'

Zit die typisch Franse elegantie van Rykiel in meer dan alleen de juiste kleding?

'Natuurlijk. Houding en verzorging zijn net zo belangrijk. Wat vooral typisch Frans is, is de opvatting dat er goed uitzien een vorm van beleefdheid is, een echte Française gaat niet onverzorgd de deur uit.'

De Libran, die met haar man Stéphane de Luze en hun 11-jarige zoon Balthazar in de wijk Saint-Germain woont, op tien minuten lopen van haar atelier en Café de Flore, weet dat het ook anders kan. Op haar 8ste verhuisde ze met haar ouders van Parijs naar Rancho Santa Fe in Californië. Haar eerste schooldag was schrikken, zij en haar zusje bleken de enigen in een klassiek jurkje met Liberty-print en Mary Janes (een soort ballerina's met hakken en een bandje over de wreef). De rest droeg jeans, T-shirts en sneakers. 'We hebben ons snel aangepast, ik wilde niets liever dan erbij horen. Maar thuis zat ik urenlang in mijn moeders kast te snuffelen omdat ik haar kleding stiekem veel mooier vond.'

Na de middelbare school in Californië volgde De Libran een modeopleiding aan het Istituto Marangoni in Milaan, waar ook grote namen als Franco Moschino en Domenico Dolce gestudeerd hebben, en aan de Parijse École de la Chambre Syndicale de la Couture. De mode was een idee van haar vader. Die had volgens haar eerder door waar haar toekomst lag. 'Voor mij was het in eerste instantie een hobby. Maar eenmaal in Milaan wist ik al vrij snel dat ik de goede richting had gekozen.'

Daarna ging het snel. Toen ze voor Vuitton werkte, zag het publiek alleen Marc Jacobs, de excentrieke hoofdontwerper. Wie wat beter ingevoerd was, wist dat de Française een flinke vinger in de pap had. 'Louis Vuitton's secret weapon', kopte de Britse The Telegraph vijf jaar geleden al.

De Libran is een kei in het combineren van Franse elegantie, Italiaans vakmanschap en Amerikaans gemak en dat maakt haar werk zo geliefd. Kleding, vindt ze, moet dienstbaar zijn. 'Vrouwen moeten zich er prettig en sterk in voelen, ze moeten er niet over hoeven na te denken en er wél goed in uitzien.'

Rykiel was een stijlicoon, welke vrouw wilde in de jaren zeventig niet op haar lijken? De Libran is op haar beurt een rolmodel voor de nieuwe reizende, werkende vrouw, die midden in de stad woont en een drukke baan combineert met een gezin en af en toe ook op een exclusief feestje verschijnt.

Sonia gold vanwege haar eigenzinnige aanpak als een rebel. Hoe rebels ben jij?

'Ik ben wat ingetogener. Als kind was ik verlegen, als puber vrij braaf. Dat is minder geworden, al kom ik nog steeds vrij gereserveerd over. Maar ik ben wel altijd mijn eigen gang gegaan en dat blijf ik doen. Alleen aan schreeuwen heb ik geen behoefte.'

Houd je er niet van om op de voorgrond te staan?

'Klopt. Daarom is het zo fijn voor Sonia Rykiel te werken. Ik kan mijn visie kwijt zonder dat mijn naam in het etiket staat.'

Waarom ben je mede-eigenaar van het bedrijf geworden?

'Met mijn investering wil ik mijn betrokkenheid duidelijk maken. Het bedrijf is voor 80 procent in handen van de Chinese investeringsmaatschappij Fung Capital. De overige 20 procent zijn van Nathalie Rykiel, Sonia's dochter, en van mij. We hebben volop plannen, te beginnen in de VS. Dit merk met zijn geschiedenis en persoonlijkheid heeft zoveel potentieel. Ik zit hier zeker voor de lange termijn.'


Dertien modedilemma’s voor Julie de Libran

Zilver of goud? Zilver.

Mascara of foundation? Mascara.

Gucci of Balenciaga? Balenciaga.

Strakke of wijde spijkerbroek? Strak.

Kapper of sportschool? Sportschool.

Hoodie of zijden overhemd? Zijden overhemd.

Bali of het Franse platteland? Frankrijk.

Seventies of eighties? Seventies.

Pedicure of manicure? Alle twee.

Trenchcoat of donsjack? Trench.

Skiën of zwemmen? Skiën.

Katten of honden? Kat.

Film of theater? Film.