Julianne Moore straalt adellijke vrouwelijkheid uit met tijdloze veren

Voorlopers: Veren zijn om te mee pronken en een vrouw te transformeren

Elk stijlicoon heeft zijn archetypische voorlopers. De veren van actrice Julianne Moore zijn werkelijk van alle tijden.

Beeld Studio V

Natuurlijk heeft het alles te maken met dromen. De droom dat je vliegt en je met je schouders naar links of rechts stuurt, of een duik maakt. Veren maken een vrouw licht. Als ze loopt met veren aan haar jurk, walmt en zwiert zo'n rok in een soort vertraagde nabeweging achter haar aan.

Er worden veel veren gebruikt in de haute couture, van kippenveren tot pauwen en paradijsvogels, van maraboe tot struis en fazantveren. En er zijn rijen beroemdheden die ermee pronken. Maar er is er één die ze zo consequent kiest dat het bijna een signatuur is: actrice Julianne Moore (56). Ze staan haar zo goed dat je bijna gaat denken dat elke vrouw ermee wegkomt. Julianne Moore heeft immers iets per ongeluk glamoureus. Het valt elke keer op: eerst zie je de benaderbare vrouw, en als je twee tellen langer kijkt komt het ontzag. Verdorie. Totale, adellijke vrouwelijkheid. De ideale vrouw om te kleden voor een ontwerper, want anders dan de Kylie's en Beyoncé's van deze wereld is ze toch de onopvallende buurvrouw die blijkbaar heeft kunnen transformeren tot zoiets moois, en dat laat zien wat mode kan doen.

Bij het Met Gala, het feest van het Costume Institute van het Metropolitan Museum in New York, droeg ze een witte, wilde korte jurk met wijd uitstaande kleurige veren, op een van de premières in Cannes een witte Chaneljurk met brede struisverenkraag. Opperglamour had bij de Golden Globes in 2015 haar zilverkleurige aangesloten japon die uitliep in een zeemeerminwaaier van struisveren in grijs-naar-zwart. Givenchy.

Wieteke van Zeil liep door de collectie van het Amsterdam Museum op zoek naar mooie kleding met veren.

Julianne Moore bij het filmfestival van Cannes, mei 2017. Beeld Mehdi Chebil/Polaris

En nu, op de rode loper van Cannes in mei, was ze opnieuw loyaal aan de man die de veren persoonlijk tot nouveau décadence verklaarde voor een hele generatie beroemde vrouwen, Riccardo Tisci. Van zijn laatste collectie voor Givenchy - in februari kondigde hij aan het modehuis te verlaten - droeg Moore een brandweerrode verencocktail. Met een victoriaans hoge kraag van kippenveertjes, een ingenieus bewerkt en geborduurd lijfje en weer zo'n donswaaier van struisveren aan de onderkant. En waar er op andere jurken die Tisci maakte voor Kim Kardashian, Beyoncé en Ciara naast de veren nauwelijks bedekking van het lijf was, zodat de galajurk toch iets van een pin-upsetje had, is hier het kiekeboespel beperkt gebleven tot het decolleté.

Veren jurken in de schilderkunst zijn een zeldzaamheid. En vaak weet je als kijker niet eens of je nou naar veren kijkt of bont of ander zacht materiaal. Al eeuwen dragen vrouwen kostbare waaiers met struisveren en grote kleurige pluimen op de hoed, je vindt ze in portretten van Elizabeth I van Engeland en op genreschilderijen van muzikanten - maar veren op de kleding was niet geoorloofd.

William Merrit Chase, Portrait of Miss C. (Mrs Clark), 1893. Beeld Grand Rapids Art Museum, Michigan
Adriaen Hanneman, Postuum portret van Maria I Stuart, c. 1664. Beeld Mauritshuis Den Haag

Dat kroop er pas in toen de cancandansers in Parijs struisveren op hun billen gingen dragen en de veren boa een geaccepteerde accessoire werd. Dat Mary Stuart, de Engelse prinses die Willem II van Oranje trouwde toen ze 9 jaar oud was (hij 14), een mantel van kleurige veren draagt op het 17de-eeuwse portret van Adriaen Hanneman, is uitzonderlijk. Zulke mantels werden meegenomen uit Brazilië door Johan Maurits van Nassau, en als Mary, of Maria, het heeft gedragen dan zal dat voor een gekostumeerd bal zijn geweest.

Ze heeft ook rode veren op haar fantasievolle hoed en er staat een bediende of slaafje naast haar: ze stelt zich voor als Zuid-Amerikaanse prinses. Althans, de schilder deed dat, want Maria zelf was al overleden toen dit werd geschilderd. Voor veren aan echte kleding moeten we bij de 19de-eeuwse schilders terecht: William Merritt Chase, die er zijn dochter Dieudonnee nog teerder en kwetsbaarder in maakt, en Gustav Klimt, die het gezicht van een vrouw er bijna in verstopt. Veren, zien de schilders, zijn om te mee pronken, maar vooral om een vrouw te transformeren.

Meer weten en zien over dit kostuumdetail? volkskrant.nl/kijkverder en modemuze.nl

William Merritt Chase, My Daughter Dieudonnee, 1902. Beeld Parrish Art Museum Southampton
Gustav Klimt, Lady with a hat and feather boa, 1909. Beeld Privécollectie
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.