Juliana's derde weg

Een theemuts was ze niet, onze voormalige koningin Juliana. En zo wordt ze ook niet neergezet in Juliana's Derde Weg van De Kern. Ze vindt dat zij nu aan de beurt is, nadat Bernhard zijn doopceel heeft gelicht in de Volkskrant. Ze wil zichzelf laten zien als de vrouw die ze was: sociaal, te progressief voor haar tijd. De vracht aan historische feiten in het stuk zit af en toe de vaart in de weg, maar dat is het enige bezwaar. Verder wordt er een mooi, genuanceerd beeld neergezet van Juliana. Dit stuk past voortreffelijk in de reeks voorstellingen die De Kern maakte over sterke vrouwen.

T/m 26 mei. Zie www.theatergroepdekern.nl

Marian Buijs

Een theemuts was ze niet, onze voormalige koningin. En zo wordt ze ook niet neergezet in Juliana’s Derde Weg van De Kern. Ongegeneerd opent ze het stuk. Nu is zij aan de beurt, nadat Bernhard zijn doopceel heeft gelicht in de Volkskrant. Ze wil zichzelf laten zien als de vrouw die ze was: sociaal, te progressief voor haar tijd.

Ze kijkt terug op de jaren vijftig, op de affaire Greet Hofmans en de beroering in Soestdijk. De naar antroposofie neigende vriendin die door Bernhard zo negatief in de publiciteit werd gebracht. Via zijn connecties werd in buitenlandse bladen haar invloed op Juliana zo breed uitgemeten, dat de politiek eiste dat Juliana met haar zou breken.

De schrijvers van De Kern hebben een vracht aan historische feiten in hun stuk verwerkt. Af en toe zit dat de vaart in de weg. Dan word je overstroomd met informatie die weinig toevoegt aan het dramatisch verloop. Een toespraak van Juliana tot Leidse studenten? Een kwart van die rede had volstaan.

Teveel tekst, dat is het enige bezwaar. Verder wordt er een mooi, genuanceerd beeld neergezet van Juliana. Dat haar huwelijk met Bernhard niet gelukkig was, wisten we al. Maar dat ze zo strijdvaardig opkwam voor zichzelf, is misschien minder bekend. Uiteindelijk wil ze niets liever dan scheiden. Maar dat zou het einde van de monarchie hebben betekend.

Daar laat ze zich niet toe dwingen, dan maar toneelspelen, daar was ze altijd al goed in. Zwaaien, net doen alsof ze gelukkig is met haar man. Maar ze doet ook wat ze wil. Het is verrukkelijk om te zien hoe ze hals over kop naar Zeeland vertrekt tijdens de watersnoodramp. Grote bontjas, hoofddoek om en tot afschuw van Bernhard trekt ze grote kaplaarzen aan.

In de reeks voorstellingen die De Kern maakte over sterke vrouwen, past dit stuk voortreffelijk. Er wordt overtuigend gespeeld, ook Vastert van Aardenne als Bernhard met zijn Duitse tongval is precies de levensgenieter die hij moet zijn geweest: ‘Als mij iets wordt verboden, word ik stout’. En dan ter Heege. Straks als we Renée Soutendijk kunnen zien in dezelfde rol kunnen we kijken wie het wint.

T/m 26 mei

www.theatergroepdekern.nl

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden