RecensieLittle Women

Juist als het korset van Little Women te benauwend dreigt te worden, breekt de film eruit los ★★★★☆

Regisseur Greta Gerwig blijft trouw aan het boek van Louisa May Alcott, dat gaandeweg steeds meer mierzoete momenten kent. Gelukkig weten de acteurs, allen in topvorm, ook potentieel drakerige dialogen met vuur te brengen.

Saoirse Ronan in Little Women.

Leg de recentste verfilmingen van Louisa May Alcotts roman Little Women (1868) naast elkaar en één ding valt op: de nieuwste versie is levendiger. In de door Greta Gerwig geschreven en geregisseerde film laten de vier zussen Meg, Jo, Beth en Amy March elkaar niet netjes uitpraten, maar kletsen ze voortdurend door elkaar heen. Ze blijven niet op hun stoel zitten, maar springen op en lopen rond. Samen vormen de zussen een kluwen energie en levenslust, ongekend voor een kostuumfilm, waarin lange rokken en stijve korsetten de dynamiek doorgaans beperken.

Die springerigheid is de grootste kracht van Gerwigs Little Women, de laatste in een lange rij bewerkingen voor film, toneel en televisie van het nog altijd populaire boek. Het past ook bij Alcotts verhaal, waarin het progressieve gezin March weinig opheeft met de verstikkende gewoonten van zijn tijd. Jo (Saoirse Ronan), de meest opruiende van het stel, heeft ambities als schrijver en ziet niets in een rol als echtgenote en moeder. Het huwelijksaanzoek van jeugdvriend Laurie (Timothée Chalamet) wijst ze af, hoezeer ze ook op hem is gesteld.

Gerwig, die haar carrière begon als actrice en furore maakte als scenarist van Frances Ha (Noah Baumbach, 2012) en regisseur van Lady Bird (2017), versterkt de zwierigheid van haar film door het verhaal niet chronologisch op te dienen. In flashbacks toont ze de jeugd van de zussen tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog. Samen voeren ze op zolder onbezorgd toneelstukjes op, totdat er brood op de plank moet komen. Voor een meisje betekent dat: slim trouwen. Jo ontsnapt naar New York, waar ze haar schrijfcarrière van de grond probeert te tillen.

In veel opzichten blijft Gerwigs Little Women, genomineerd voor zes Oscars, toch vrij traditioneel. De filmmuziek van Alexandre Desplat is eerder verstikkend dan bevrijdend: in vrijwel iedere scène schrijft hij voor wat je moet voelen. Ook blijft Gerwig trouw aan het boek, dat gaandeweg steeds meer mierzoete momenten kent. Gelukkig weten de acteurs, allen in topvorm, ook potentieel drakerige dialogen met vuur te brengen.

Haar beste ingreep bewaart Gerwig voor het laatst. In de slotscènes breekt ze uit het korset van Alcotts 19de-eeuwse bestseller, om nu eens de auteur zelf aan het woord te laten, in plaats van haar personages. Dat is een briljante zet. Met terugwerkende kracht komen de morele lessen van het verhaal op losse schroeven te staan en krijgt de hele film, ook in de braafste scènes, alsnog iets tegendraads.

Little Women

Drama

★★★★☆

Regie Greta Gerwig.

Met Saoirse Ronan, Florence Pugh, Timothée Chalamet, Emma Watson, Eliza Scanlen, Laura Dern.

135 minuten, in 81 zalen.

Meer over Little Women

De 19de-eeuwse roman Little Women was al meermaals verfilmd. Maar niet eerder op de manier waarop Greta Gerwig het nu heeft aangepakt. De Volkskrant sprak de regisseur in Parijs.

Het kan: dat de zevende verfilming iets vertelt wat de zes eerdere films nog niet toonden. Regisseur Gerwig zet een vergrootglas op de elementen die de 19de-eeuwse roman onwaarschijnlijk modern maken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden