Jubilaris Harry Mulisch geniet van loftuitingen 'intelligente' gasten

'Zal ik m'n lier maar in de wilgen hangen?' vraagt de schrijver aan de zaal. Hij frunnikt wat aan de versierselen die staatssecretaris Nuis hem juist heeft omgestrikt....

Van onze verslaggeefster

AMSTERDAM

Even te voren hadden zowel de jubilaris als zijn elf prominente gasten zich uitgeput in puntige opmerkingen, geestigheden en kwinkslagen over en weer, maar nu is het even stil op het podium van de Kleine Zaal. Totdat presentatrice Chazia Mourali het plechtige moment doorbreekt: 'Oké, wat doen we'

Mulisch mag, in de woorden van Leon de Winter, eigenlijk al sinds zijn twintigste zeventig zijn, weinigen die zich dezer dagen aan die constatering iets gelegen laten liggen. Voorafgaand aan het feest dat zijn uitgeverij De Bezige Bij hem gisteravond in het Concertgebouw bereidde, mocht hij zich al een tijdje in behoorlijke belangstelling verheugen: verslaggevers interviewden, De Winter schreef een lofrede, Hanneke Groenteman ontving, zelfs Remco Campert speelde het klaar hem een brief te schrijven met de felicitaties.

Op de dag zelf, 29 juli, was iedereen met vakantie. Niet tracteren dus, en ook niet veel cadeautjes, zoals Groenteman al opmerkte. Maar gisteravond was iedereen terug en kon het heugelijke feit passend worden gevierd. Met de overhandiging aan de schrijver van Mulisch' Universum, de cassette met elf van zijn boeken, hem afzonderlijk aangeboden door elf gasten, elk op hun eigen wijze. In slechts vier minuten.

Adèle Bloemendaal (De Pupil) gromde van genot, Jeroen Krabbe (Hoogste tijd) verbaasde zich over het vermogen van de schrijver zich te verplaatsen in de acteur, Hedy d'Ancona (Twee Vrouwen) over zijn kennelijk inzicht in vrouwengevoelens. En zo herkende Rudi Fuchs aan de hand van Mulisch' interpunctie de beelhouwer in de schrijver.

Freek de Jonge (Archibald Strohalm) en Michael Kruger, Mulisch' uitgever in Duitsland die hem De Elementen overhandige, spraken gedichten uit; Louis Andriessen en Reinbert de Leeuw speelden Schubert en Medelssohn.

Ruud Lubbers herinnerde zich een discussie met Mulisch over de monarchie, en erkende dat hij zich had vergist toen hij destijds had beweerd dat er in Nederland alleen de koningin boven het maaiveld uitstak.

En de jubilaris zelf, in het begin een beetje onwennig gezeten in een kleine hemelsblauwe stoel op het podium, werd gaandeweg zichtbaar losser onder de loftuitingen. 'Wat is het toch een zegen als je intelligente mensen kent', merkte hij op toen Jan Timman het podium verliet.

'Keten', zoals Chazia Mourali had voorgesteld, werd het uiteindelijk niet; Aad Nuis besloot met De ontdekking van de hemel, en toch nog onverwacht, met de onderscheiding. Wat kan een Commandeur nog zeggen, peinsde Harry Mulisch. Maar even later wist hij het al weer. Er komt nog een volgende cassette.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden