Cd-recensie JP Harris

JP Harris maakt geloofwaardige liedjes over de eeuwige strijd tegen de persoonlijke zwakheden (vier sterren)

JP Harris Beeld Giles Clement

Als JP Harris niet aan het werk is in zijn timmermanswerkplaats, zet hij liedjes in elkaar, met eenzelfde precisie als waarmee hij hout bewerkt. Op zijn plaat Home Is Where the Hurt Is uit 2014 leken zijn songs wat té doortimmerd en was zijn stem een storende factor: zo geforceerd dat het allemaal wat ironisch bedoeld leek.

Dat is op deze opvolger wel anders. Het vibrato van Harris, dat hij het liefst in ieder woord laat wapperen, is vloeiender en oprechter en geeft nu precies het goede randje tragiek aan zijn liedjes, die vrijwel allen gaan over de zelfkant van het leven en het eeuwige gevecht tegen de eigen persoonlijke zwakheden – en dus de verleidingen van drank en drugs.

Die strijd verwoordt hij mooi, vooral in het rockende openingsnummer JP’s Florida Blues #1. ‘I lost my mind out on the highway, seeking inspiration with my nose.’ Harris blijft rocken, bij scherpe, wat ijl opgenomen scheur- en steelgitaren. Maar het mooist zijn de teerhartige ballades Lady In The Spotlight en vooral Runaway, waarbij de stem van Harris langzaam voorbij komt dobberen, naast een slidegitaar en een de emoties hoog opvoerende vrouwenstem in de refreinen.

Harris heeft duidelijk aan geloofwaardigheid gewonnen en ben je daar eenmaal van overtuigd, dan ga je ook houden van die wat krampachtige, maar toch fijn sentimentele stem. Laat die kerstdagen maar komen.

Sometimes Dogs Bark at Nothing, JP Harris. Free Dirt/ Music & Words.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.