Recensie Journeyman

Journeyman is geen tandeloos drama maar de zoete ondertoon en het onrealistische scenario stellen teleur (drie sterren)

Beeld filmstill

Nog één keer wil hij zijn titel verdedigen. Bokskampioen Matty Burton (Paddy Considine) is al wat ouder en toe aan een rustiger bestaan. De laatste klappen zijn het zwaarst om op te vangen. Na het gevecht om de wereldtitel zal Matty’s leven nooit meer hetzelfde zijn, belooft zijn tegenstander hem van tevoren. Bluf natuurlijk, die uitspraak, maar het blijkt een akelig accurate voorspelling.

De succesvolle Britse acteur Paddy Considine, bekend uit films en televisieseries als My Summer of Love, Hot Fuzz en Peaky Blinders, maakte in 2011 een overrompelend debuut als speelfilmregisseur. Tyrannosaur was een explosief, nietsontziend tragisch drama over de relatie tussen een uitgerangeerde alcoholist en de religieuze vrouw die hem probeert te redden. Een film die in gelijke mate pijn deed en ontroerde; Considine en zijn hoofdrolspelers Peter Mullan en Olivia Colman wonnen er vele prijzen mee.

Drama

Journeyman (3*)
Regie Paddy Considine.
Met Paddy Considine, Jody Whittaker, Paul Popplewell.
92 min., in 16 zalen.

Journeyman was dus een film om naar uit te kijken. Het zal te maken hebben met die hoge verwachtingen, maar met zijn tweede speelfilm als regisseur maakt Considine minder indruk. Waar Tyrannosaur de kijker vol raakte, kiest Journeyman voor een fluwelen aanpak. Dat begint al met de karakterisering van Matty, een bokser met een gouden hart: hij is een liefdevolle echtgenoot en vader, een brave ziel zonder scherpe randjes.

Een zware hersenbeschadiging verandert alles, maar de meest wezenlijke vraag die dat oproept, gaat Journeyman uit de weg. Ondanks zijn persoonlijkheidsverandering moeten we blijven geloven in Matty’s goede inborst, alsof die onomstotelijk vaststaat en niet door zijn ongeluk kan zijn aangetast. Het levert ongemakkelijke scènes op, waarin Considine wel begrip opwekt voor het zware lot van Matty’s vrouw Emma (Jodie Whittaker), maar haar uiteindelijk slechts één keuze biedt.

De zoete, vergoelijkende ondertoon en het weinig realistische scenario stellen teleur. Toch is Journeyman geen tandeloos drama; er blijft genoeg over om te waarderen, van het sterke acteerwerk tot de integere, overtuigende wijze waarop Considine laat zien hoe hersentrauma zowel het slachtoffer als diens omgeving gevangenzet. Eén klap en alles is anders; niemand kan nog terugvallen op zijn oude rol. Van dat niemandsland tussen uitgewist verleden en blanco toekomst schetst Journeyman een knap, beklemmend beeld.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.