Journal d'une femme de chambre: plezierig maar afstandelijk drama

Niet eerder kwam haar minzame, soevereine uitstraling de Franse actrice Léa Seydoux zo goed van pas als in Journal d'une femme de chambre. Een plezierig, maar ook afstandelijk drama, dat net iets te gladjes blijft.

Still uit Journal d'une femme de chambre. Beeld Filmdepot

'Onderworpenheid moet echt in ons bloed zitten', mijmert Célestine over haar beroep. Zelf voldoet ze niet aan die omschrijving. Als kamermeisje heeft ze veel kwaliteiten, maar onderdanigheid hoort daar niet bij.

Een geschikte rol dus voor Léa Seydoux, de minst onderworpene der Franse actrices. De toekomstige Bond-girl maakte al indruk in de veelbekroonde films Les adieux à la reine en La vie d'Adèle, maar niet eerder kwam haar minzame, soevereine uitstraling zo goed van pas als in Journal d'une femme de chambre. Het kamermeisje Célestine heeft aan haar lichaamshouding genoeg om duidelijk te maken wat ze denkt over de sukkels die haar omringen.

Interview

Waarom zou je nog een remake maken van Journal d’une femmede chambre? Volgens regisseur Benoît Jacquot is het simpel: het verhaal is actueler dan ooit. Een interview (+) met de regisseur.

Benoît Jacquot Beeld Everett Collection

Journal d'une femme de chambre is gebaseerd op de gelijknamige schandaalroman van Octave Mirabeau uit 1900, eerder verfilmd door onder meer Jean Renoir (in 1946) en Luis Buñuel (1964) - illustere voorgangers, waar regisseur Benoît Jacquot zich wijselijk niet veel van aantrekt. Zijn bewerking blijft dicht bij de originele tekst en oogt fris en onbevreesd.

Célestine wordt vanuit Parijs bij een rijke familie in de provincie geplaatst. De heer des huizes is een oude geilaard, zijn vrouw een serpent: met sadistisch genoegen buit ze haar bediendes uit. Het kamermeisje, al zo vaak vernederd, laat het kalmpjes gebeuren, zinnend op een manier om aan haar lot te ontsnappen. De tuinman Joseph (Vincent Lindon) lijkt ondanks zijn bedenkelijke karakter haar redder in nood.

Het gaat van kwaad tot erger in deze satire, op papier grimmig, maar opmerkelijk luchtig uitgevoerd. Net als in zijn eerdere kostuumfilms is Jacquots stijl eerder losjes dan ingesnoerd; het camerawerk is kleurrijk, de filmmuziek spannend en eigentijds. Het maakt Journal d'une femme de chambre tot een plezierig, maar ook afstandelijk drama, dat net iets te gladjes blijft. Een zo grote dosis onderhuidse spanning smeekt om een uitbarsting, maar die blijft uit.

Journal d'une femme de chambre. Drama. Regie: Benoît Jacquot. Met: Léa Seydoux, Vincent Lindon, Hervé Pierre, Clotilde Mollet. 96 min., in 8 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden