Joss Stone

Dorre pennenvruchten

Krap 16 jaar was Joss Stone pas toen ze drie jaar geleden debuteerde met The Soul Sessions waarop ze zwoele klassieke soul bracht. Het klonk allemaal wat ouwelijk voor zo'n jong meisje, maar het debuut en de plaat die er snel op volgde maakten van Stone een wereldster.
Drie jaar en 7,5 miljoen verkochte cd's verder wil Stone vooral bewijzen dat ze zelf ook een groot songschrijver is, en ze claimt dat dit de plaat is die de ware Joss Stone laat horen.
Ze zocht toenadering tot r&b/hiphop producer Raphael Saadiq en kreeg zelfs Lauryn Hill zover een paar coupletten mee te zingen.
Introducing Joss Stone klinkt daardoor nogal krampachtig hip en zwart, met een Stone die in elk liedje wil bewijzen de ideale verbinding tussen Amy Winehouse en Mary J. Blige te vormen. Daar had ze dan wel wat betere liedjes voor mee moeten nemen, want zelfs Saadiq kan nauwelijks uit de voeten met haar dorre pennenvruchten.
Die vormen ook het grootste manco. Geen liedje beklijft, en Stone klinkt nergens ontspannen echt als zichzelf. Ze lijkt voortdurend haast wanhopig op zoek naar de juiste toon. Vergeefs.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden