Jongeren bloggen over Parijse banlieues

Bondy Blog bericht sinds 2005 over het leven in de banlieues van Parijs. Bloggeurs en bloggeuses schrijven over het leven in de voorsteden. ‘Louter goed nieuws zou stigmatiserend werken.’

Soms gaat het snel: ‘Ik wil graag de lijsttrekker van de socialisten in Seine-Saint-Denis portretteren’, zegt Ines.- Oké, vraag zijn mobiele nummer aan zijn campagneleider, antwoordt de hoofdredacteur.

‘Voor wanneer zal ik het maken?’

- Maandag. Je hebt een fototoestel? Dat is dan geregeld.

Andere onderwerpen kosten meer tijd. Sandrine wil wat doen over de Dag zonder Immigranten, die 1 maart wordt gehouden. Ze kent mensen die meedoen, en vindt het een goed initiatief. Hoofdredacteur Antoine Menusier waarschuwt: ‘Wanneer ben je immigrant? Stel de juiste vragen. Je kunt er voordeel bij hebben je als immigrant te presenteren. We moeten ons hier niet aan verbinden.’ Na nog wat praten wordt besloten aan vier of vijf mensen (een kantinejuffrouw, een advocaat, een onderneemster uit Mali) te vragen hoe ze die 1 maart denken door te brengen.

We zijn in Bondy, een voorstad van Parijs. Bekend vanwege zijn kinderkoor en van schrijver en minister André Malraux, die er zijn jeugd doorbracht. Sinds 2005 staat Bondy ook op de kaart door Bondy Blog, een mediaorganisatie die bericht over het leven in de banlieues van Parijs.

In het redactielokaal aan de rue Roger Salengro schuiven elke dinsdagavond de bloggeurs en bloggeuses aan. Vanavond zijn het er twaalf; bijna uitsluitend gekleurde jonge vrouwen van begin twintig. Ze wonen doorgaans in de voorsteden, veel van hen doen een journalistieke opleiding.

Waarover ze schrijven? Een bezoek met moeder aan een hammam; de halalburger van Quick; een conducteur met racistische trekjes in de trein Parijs – Mélun; acht jonge rappers uit la Courneuve op reis naar Washington en New York; een straatblokkade door ouders bij een school die moet bezuinigen.

‘Het is niet de bedoeling louter goed nieuws uit de banlieues te brengen’, zegt Menusier. ‘Dat zou stigmatiserend werken. De benadering is journalistiek. Alle kanten van een kwestie moeten belicht.’

Menusier behoorde in 2005 tot de pioniers van Bondy Blog. Hij werkte als correspondent voor het Zwitserse weekblad l’Hebdo, dat na de banlieue-rellen besloot een redactie in Bondy te beginnen. ‘Puur toeval’, zegt hij. ‘Iemand van ons kende mensen hier. En Bondy Blog, dat klonk meteen lekker.’ Sinds vorig jaar is hij er hoofdredacteur, en is een van de twee journalisten in vaste dienst. Alle stukken passeren hem voordat ze op de site worden gepubliceerd. ‘Het moet geen bekentenissite worden. Het is niet de bedoeling dat mensen over hun identiteit schrijven of over conflicten met hun ouders. Het gaat om de feiten.’

‘Journalisten lijken vaak op elkaar: blank, jong, strakke spijkerbroek, afkomstig uit een burgermilieu en dus met genoeg geld om een opleiding te volgen. Voor veel jongeren in de banlieues is journalistiek een onbereikbare droom. Met Bondy Blog komt die droom dichterbij. Het is een merk geworden.’

Sarah Battikh (22) ging bij Bondy Blog vanwege de vrijheid. ‘Andere media dwingen je tot een soort censuur: je moet links of juist rechts zijn.’ Vorige week schreef ze een vrolijk stuk over een ontsporende treincontrole die eindigt met een agent in burger die de verkeerde arresteert. Haar volgende project: een elitefaculteit rechten die een dependance in Mélun opende waar juist zwarten en jongeren uit de Maghreb het goed blijken te doen. ‘Ik wil geen positief of negatief beeld schetsen’, zegt ze. ‘We doen ons werk, net als iedereen.’

Nadia Mehouri (38) nam haar twee kinderen mee naar de redactievergadering – het is schoolvakantie in Frankrijk. Ze kwam in 2007 bij Bondy Blog. Haar onderwerpen vindt ze in de wijk waar ze woont, het negentiende arrondissement van Parijs: woningnood, protesterende schoolouders. ‘Ik hou van schrijven. Bondy Blog geeft me de geloofwaardigheid van een journalist. Mensen kennen m’n blog en vertellen me wat er speelt.’

Aan het eind van de vergadering komt de kwestie Ali Soumaré ter tafel. Soumaré, een jongen uit Villiers-le-Bel waar in 2007 hevige rellen uitbraken, is namens de socialisten kandidaat bij de komende verkiezingen. Rechtse politici beschuldigen hem ervan een strafblad te hebben.

‘We hebben geprobeerd hem te spreken’, vertelt Menusier. ‘Maar Soumaré is blijkbaar al een ervaren politicus. Hij spreekt alleen met de gevestigde media. Vlak voor de vergadering kwam het stuk van Chaker Nouri hier binnen. Ik durf te zeggen: het is het beste dat over hem is geschreven.’

Wat deed Nouri? Hij ging Villiers-le-Bel in, sprak met jeugdvrienden van Soumaré, met winkeliers en passanten. En noteerde dat Soumaré wel eens een jeugdzonde heeft begaan, maar toch vooral een politiek dier is, dat graag verder wil komen in het leven. ‘Ik zie hem nog wel eens minister worden’, zegt iemand.

Degelijke journalistiek dus, en van dichtbij genoteerd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden