JONGENS, OUDERE JONGENS UITERAARD

> WAHWAH Nederland is een literair poptijdschrift rijker. WAHWAH verschijnt in boekvorm, vier maal per jaar. Jan Kuitenbrouwer en Thomas Verbogt zijn de initiatiefnemers....

MAANDAG 27 FEBRUARI

Om 06.00 uur uit de veren, want om kwart voor zeven wachtBrecht van Hulten van Goedemorgen Nederland, om met me te pratenover WAHWAH.

Het blijft eigenaardig. Dat het bestáát. Negen maandengeleden zei ik tegen Derk Sauer: 'Jammer eigenlijk dat er geenliterair tijdschrift over popmuziek bestaat.'

'Ja', zei Derk, 'inderdaad.'

'Is eigenlijk wel iets voor Nieuw Amsterdam.'

'Daar zeg je wat. Goed idee. Zou jij dat willen oprichten?'

'Lijkt me eigenlijk wel leuk.'

'Oké. Afgesproken.'

We zaten op een zeilboot in het Skagerak.

Ik heb me later weleens afgevraagd of het verstandig was datdetail aan een journalist te vertellen. Het wordt altijd weeraangehaald, en niet altijd als aanbeveling. Vooral jongerenvatten het op als een veeg teken. Mannen die zeilen -waarschijnlijk zien ze hun vaders voor zich. En dat terwijlrock-'n-roll van oorsprong een scheepsterm is! (rocking enrolling, stampen en rollen, de twee basisbewegingen van eenschip) Maar ja, ook dat zullen moderne jongelui wel als typischebejaarden-info beschouwen. Als ik samen met mijn 12-jarigedochter Jessica in de auto keihard meezing op Let's Get Retardedvan de Black Eyed Peas, weet ik dat leeftijd er niets mee temaken heeft.

En voorlopig staat Lil Kim op de cover, en niet Bob Dylan ofMick Jagger, zoals de verwachting luidde op dejongeren-internetfora waar dat zeil-detail werd aangemerkt alsonheilspellende voorbode van een blad voor krasse knarren.

Brecht van Hulten heeft een andere kanttekening: een redactievan uitsluitend mannen. Gaan we iets aan doen, Brech! 'Er zijnnu eenmaal meer schrijvende mannen dan vrouwen, statistischgezien', improviseerde ik, 'dus eh'

'Wat een onzin', zei mijn vrouw, die net de deur uitging toenik thuiskwam.

Toch klopt het, denk ik. (Jan Kuitenbrouwer)

Aangenaam dat er weer aanleiding is het over popmuziek tehebben (de recente boeken van Joost Zwagerman, Perfect Day, enJan Donkers, Mijn muziek, doen daaraan ook mee). Het is nietalleen amusement, maar een manier van leven.

Mensen vergeten weleens dat de samenleving volstrektveranderde toen The Beatles begonnen, en met hen The RollingStones en The Who en ga zo maar door). Wie daar smalend overdoet, verliest iets uit het oog. Dan doe je net alsof Sartre nietheeft bestaan, om maar eens iemand te noemen. Ik denk zelfs datSartre binnen deze context niet eens zo belangrijk is.

Toch merk ik telkens dat je iets moet verdedigen wanneer jevan alles gevraagd wordt over het blad. Het gaat dan al snelover jongens, oudere jongens uiteraard, die het leuk (o,gruwelijk woord) vinden een blaadje te maken. Dat ook natuurlijk,maar er is meer aan de hand.

Ik denk dat jongens en meisjes, van welke leeftijd dan ook,die een blad over jazz maken of over klassieke muziek, andersbenaderd worden. Misschien is dit wel weer heel erg Nederlands.Als je hier mensen over Dylan tekeer hoort gaan, het is echtongelooflijk. Nee, niet ongelooflijk, vooral ontstellend dom.Ach, het zijn meestal lieden die moeten 'schuddebuiken' tijdenshet lezen van Willem Brakman. (Thomas Verbogt)

DINSDAG 28 FEBRUARI

Ben van het weekend nog even 's avonds laat met de auto eropuitgegaan om een paar posters te plakken. Een op het plaatselijkestation, speciaal voor Gerard Willemsen van Nieuw Amsterdam, diedaar elke ochtend langsrijdt, en eentje in het centrum, naastde ingang van C & A.

Zaterdagavond, half één. Toen ik het station uitkwam, reeder net een politiewagen langs. In het voorbijgaan wierpen ze eenblik op mijn emmertje behangplak, gecamoufeerd in eenAlbert-Heijn-tas, maar toen ze zagen dat ik de eigenaar van eendonkerblauwe Volvo station was, reden ze door. In mijn actietijdin Utrecht veel wild geplakt. Je verleert het niet. (JanKuitenbrouwer)

Heel erg is dus de vraag of WAHWAH een typisch mannenblad is.Nee, zeer zeker niet. Bijna even erg is de vraag of het bedoeldis voor de oudere popliefhebber. Nooit heeft men het over deoudere jazzliefhebber. Of de oudere dansliefhebber. De ouderepopliefhebber IS iets,

Ja, als er een journalist op bezoek komt, ben je doodsbang datje namen en titels vergeten bent. Zo van: 'En toen kwamen in1963, kom hoe heten ze?'

De journalist kijkt je indringend aan. Flauw glimlachje.

Als oudere popliefhebber word je nerveus: 'Ze waren met zijnvieren. Vier mannen, ja.'

De journalist knikt. Grimmig laat hij je spartelen.

'Ja, ze kwamen uit Engeland. Die havenstad. Liverpool! Ik weethet zeker: Liverpool!'

De wenkbrauwen van de journalist gaan nu een stukje omhoog.Tijdens de lessen Sociale Vaardigheden op de School voorJournalistiek heeft hij geleerd dat je de oudere popliefhebberniet moet helpen, omdat dit van minachting kan getuigen.

Je kijkt naar buiten, naar de besneeuwde straat die glinstertin het zonlicht. (Thomas Verbogt)

Ach ja, de leeftijd.

Forever young!, zeg ik maar.

Alle kunst brengt een bepaalde mate van sektarisme met zichmee - is het de onzekerheid van het scheppen die bedwongen moetworden ? - en bij popmuziek is het misschien wel het sterkst. Wewillen allemaal iets hebben dat van ons is, en van ons alleen.Oudere sekteleden vinden het altijd wel strelend als jongerenzich tot hun evangelie bekeren, terwijl de jongere dat juistverafschuwen. Je wilt het idee hebben dat je iets zelf bedachtof op z'n minst hebt ontdekt.

Een tiener die Catcher In The Rye van Salinger aan het lezenis moet je als ouder ook vooral niet lastig vallen met tekstenover hoeveel indruk dat boek destijds op jou maakte. Ze willenhelemaal niet weten dat het toen al bestond!

Overigens ben ik het niet met je eens dat met de komst van debeatles, of rock-'n-roll, de samenleving ingrijpend veranderde.Het was een culturele innovatie, en een verdomd duurzame, wetenwe inmiddels, maar veel meer dan dat moet je er niet van maken.Popmuziek as we know it is toch eerder het resultaat van eenmaatschappelijke omwenteling geweest dan de oorzaak. (JanKuitenbrouwer)

WOENSDAG 1 MAART

Jan bereidt een toespraak voor voor vanavond, de grotepresentatie in Café Pakhuis Wilhelmina aan het IJ. Het eersteexemplaar wordt aan Ellen ten Damme aangeboden die met ProfessorNomad optreedt. Daarna draai ik een uurtje dansmuziek. Ga nu snelwat platen uitzoeken, van alles wat, oud en nieuw, uit diversewindstreken.

Rina Spigt van de Humanitische Omroep belde. Ze wil eenuitzending over Blonde on Blonde van Dylan maken. Of ik meedoe?Met Robert-Jan Henkes en Erik Bindervoet, die alle teksten vanDylan vertaald hebben. Mij is al een paar keer gevraagd wat ikdaarvan denk. Dat weet ik nog niet. Robert-Jan en Erik zijnvirtuoze vertalers, maar ik weet niet of het moet, Dylanvertalen. Ik meen dat Memphis Meppel wordt, Vind ik tochverschillende kwesties, Memphis en Meppel. (Thomas Verbogt)

DONDERDAG 2 MAART

Een topband trapte WAHWAH gisteren af: Bartel Bartels(Professor Nomad), Stephan van der Meijden, Robin Berlijn, RossCurry met een paar keer Ellen ten Damme. Kon niet beter. De zielvan wat we willen. Veel mensen gesproken die voor het tijdschriftwillen schrijven. Vriend Roel Bentz van de Berg die destijds inde redactie van Payola zat, was daar pessimistisch over. Roelheeft niet vaak ongelijk, maar nu waarschijnlijk wel. (ThomasVerbogt)

Bizar. Het ene moment maakt het team van Nieuw Amsterdam zichzorgen of de 250 man die de lancering van WAHWAH gaan bijwonenwel in Café Pakhuis Wilhelmina passen, en een paar dagen later, staat iedereen zich in stilte af te vragen of we het nog wel volgenoeg krijgen, want eind van de middag is er een blizzard overNederland getrokken.

Vanuit de diverse files rond Amsterdam stromen de sms'jes entelefoontjes binnen.

'We zitten vast!' 'Ik hoop dat ik het haal!'

Zelf zit ik er ook in. Op het afgesproken tijdstip sta ik nogop de ring met minder zicht dan tijdens een kussengevecht.

Als ik uiteindelijk kom aanrijden, springt op de zijgevel vanPakhuis Wilhelmina een enorme cirkelvormige projectie aan: 'Erwordt weer over rock 'n roll geschreven!' De sneeuw jaagt doorde lichtbundel.

We stellen de ceremonie een beetje uit, en tegen tienenstroomt de zaak toch nog vol.

Om half drie 's nachts de auto uit het ijs gekrabd en met eensukkelgangetje naar huis gereden. Keihard de WAHWAH-cd gedraaid.Begon gevaarlijk te slingeren bij Unconditional Love van BennySings. (Jan Kuitenbrouwer)

VRIJDAG 3 MAART

Donderdag: bespreking in NRC. Door een vrouw. En ja hoor: hetis helemaal mis. Dat WAHWAH, schrijft ze, lijkt verdorie wel eenblad voor mannen.

'Dit is een herenproduct!', riep de condoom-recensentegeschokt.

Ja doos, so what?

Begin je eigen blaadje!

Nee, dan hecht ik meer waarde aan het mailtje van mijn vriendB.

'Kwam thuis, bladerde er even doorheen, moest eigenlijk gaanslapen maar heb tot diep in de nacht liggen lezen.'

Terwijl hij toch ook een vrouw heeft. (Jan Kuitenbrouwer)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden