BladOor (terugblik jaren 10)

Jonge vrouwen en morrende boomers aan het firmament in Oor

Wat is lezenswaardig deze week? Oor kijkt terug op het decennium van Adele, Ed Sheeran en de opkomst van streaming.

Lijstjes. Er wordt vaak op gemopperd in de laatste weken van het jaar, maar vermakelijk zijn ze meestal wel en je steekt er soms nog wat van op ook. Oor voert deze maand een dubbelslag uit. Behalve het jaaroverzicht van de beste platen, een zekerheidje, worden de veertig beste albums van de jaren tien op een rij gezet.

Eerst 2019 maar. Zestig kenners, ‘Neerlands popjournalistieke keurkorps, zeg maar’ (Oor-hoofdredacteur Erik van den Berg), leverden een lijstje in. Net zoals vorig jaar werd het vrouwenquotum ruim gehaald. In de eindlijst, een top-20, is precies de helft van de artiesten vrouw of gaat het om bands met een vrouw aan het roer.

De female takeover is voltooid, concludeert de redactie opgetogen. Wat deze stelling ondersteunt, is dat de (gedoodverfde) winnaar, Lana Del Rey met Norman fucking Rockwell!, in de verkiezing bijna tweemaal zoveel stemmen kreeg als de nummer twee, Nick Cave  and The Bad Seeds met Ghosteen. Oor: ‘Nog nooit vertoond.’

Allemaal leuk en aardig, maar nu de jury nog. Van de zestig stemgerechtigden zijn er maar zes vrouw. Bijna allemaal kozen ze in hun top-10 voor Lana Del Rey en Billie Eilish, de nummer drie. Over die twee bestaat weinig twijfel. (Ook in de eindlijst van de Volkskrant eindigden ze op één, Eilish, en drie, Del Rey.)

De Oor-lijst wordt becommentarieerd door leden van Krezip. Jacqueline Govaert en haar zus Anne kiezen ook voor Eilish, net zoals andere gezinsleden: ‘M’n kinderen zijn er ook gek op.’

In de top-40 van de jaren tien staat Nick Cave op één, met Push the Sky Away uit 2013. Tom Engelshoven gaat in een breed uitwaaierend essay los over wat in de kop raadselachtig het ‘decennium van de verstoppende beschikbaarheid’ wordt genoemd.

Hij is er totaal niet over te spreken, muzikaal gezien: ‘Dit tijdvak zet (…) een kwebbeltante (Adele) en een nietszeggende figuur (Ed Sheeran) op de troon.’ Zijn conclusie: ‘De popmuziek van de jaren tien slaat een modderfiguur naast bijvoorbeeld de filmoogst van datzelfde tijdvak. Die weet nu juist wel vaak de vinger op de zere plek te leggen en je bij de strot te grijpen.’

Over dé grote verandering, streaming van muziek, schrijft Engelshoven ook. Het was volgens hem een schop tegen de schenen van de zelfverklaarde, vooral oudere muziekelite. ‘Deze connaisseurs, vaak hoogopgeleid, bemiddeld, man, type verzamelaar, beginnen te morren – logisch – en nemen woorden als oppervlakkig en vrijblijvend in de mond.’ Oké boomers.

Gelukkig denkt Oor ook aan hen. Een verhaal van Willem Bemboom over Pink Floyd (anno 1964) telt tien pagina’s.

Dit zijn volgens de Volkskrant de 40 beste albums van 2019
Het muzikale jaar zat vol magische pop, opgewekte dance, barokke pianoakkoorden en duistere, grommende elektronische tracks. En iets van eeuwigheid. Dit zijn de albums van 2019 die we willen blijven luisteren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden