Jonge filmmakers moeten leren van Paul Ruvens slechtste films

Wekelijks nemen de cultuurspecialisten van de Volkskrant stelling in de wereld van film, muziek, theater of beeldende kunst. Deze week: Bor Beekman.

Hoofdrolspeler Jan Smit tijdens de persdag van de film Het Bombardement. Beeld anp

Er bestaat een bibliotheek aan adviesboeken voor filmmakers, geschreven dóór filmmakers.

Maar zoiets als het deze week verschenen Filmervaringen uit de praktijk ontbrak nog. Wat ik niet op filmschool leerde, luidt de ondertitel.

Schrijver Paul Ruven, die de filmschool vijfentwintig jaar geleden verliet met zijn bijzonder fraaie afstudeerfilm De tranen van Maria Machita, analyseert de totstandkoming van zijn drie meest recentelijk in de bioscoop uitgebrachte speelfilms. Het bombardement, Ushi Must Marry en De overgave.

De bedoeling is, zo legt de auteur uit in het voorwoord, dat nieuwe generaties filmers hier hun voordeel mee doen.

Sommige mensen beweren dat Ruvens erotische thriller De overgave, een soort kopie van Fifty Shades of Grey, de állerslechtste Nederlandse speelfilm ooit is. Maar die mensen hebben niet gekeken naar zijn Joran van der Sloot-biopic Me and Mr. Jones on Natalee-island uit 2011, die nooit werd uitgebracht in de bioscoop.

De methode-Ruven, zoals geopenbaard in het boek, werkt als volgt. Ruven, tevens auteur van het filmadviesboek Rijk door één zin: het gouden filmidee, heeft een gouden idee. Zoals 'Geer wordt Goor'. Joling en Gordon beledigen een Afrikaanse 'voodooman'. De volgende morgen zit Geer in het lichaam van Goor, en andersom. Helaas vond slechts één helft van Geer en Goor dit een goed idee. Gelukkig heeft Ruven veel ideeën.

Maar elk idee gaat gepaard met tegenwerking. Mensen stelen je idee, het Filmfonds ziet er een artistiek idee in ('Kan dat bombardement niet uit Het bombardement?'), medeproducent San Fu Maltha vergeet de subsidieaanvraag voor je idee in te dienen (1,5 miljoen euro budget foetsie), toegezegd acteur Johnny de Mol is ineens toch bang voor je erotische idee en werkelijk iedereen - ja óók Wendy van Dijks moeder - bemoeit zich met de eindmontage van je idee.

Zo memoreert Ruven, honderden pagina's lang. Je vraagt je af: waarom doet iemand dit zichzelf aan?

Vervolgens is er de film. Die is onvoorstelbaar slecht, of gewoon slecht. Maar er komt tóch publiek op af, soms. Weliswaar aanzienlijk minder dan de makers hadden voorspeld, maar voldoende om wat subsidie los te weken voor een volgend filmplan. Diegene die de automatische suppletieregeling van het Filmfonds beheert, zou eens moeten meelezen. O wacht! In het colofon lezen we dat dit boek mogelijk werd gemaakt dankzij een bijdrage van het Filmfonds - men is al op de hoogte.

Hoe dan ook: een belangrijk boek. Zonder hadden we nooit geweten dat Anouk werd geopperd als tegenspeelster in Het bombardement. Weet Anouk dit?

Of dat het Filmfonds meende dat Maria Goos het scenario van Het bombardement moest herschrijven. Weet Maria dit?

Of dat Wendy van Dijk aan de agent van Leonardo DiCaprio liet vragen of de acteur wilde meedoen aan Ushi Must Marry. Weet Leo dit?

Tot slot, nog wat advies voor aanstormende filmers. Pagina 95: 'Laat nooit je borsten zien om je verdiende geld te krijgen.'

Was getekend, Paul Ruven.

Wekelijks neemt Bor Beekman, Robert van Gijssel, Hein Janssen of Rutger Pontzen stelling in de wereld van film, muziek, theater of beeldende kunst.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden