Jonge filmer op filmfestival Moskou

De jonge Groningse filmer Thijs Gloger staat tot zijn eigen verrassing tussen grote namen op het filmfestival in Moskou.

Dat festival herbergt slechts acht films, van grote namen als Von Trier, Audiard, Guy Maddin en Paolo Sorrentino. En, aldus de catalogustekst, van ‘a very young and virtually unknown director from Holland’.

Holland gaat over de 25-jarige Olga. Ze woont alleen, in een aftands appartement in het centrum van Groningen. Overdag werkt ze in de luxueuze kledingzaak van haar vader, ’s avonds hangt ze rond in de kantine van de voetbalclub. Haar leven is een sleur; ook de liefdeloze avontuurtjes met het halve voetbalteam kunnen daar weinig aan veranderen.

Holland is een zintuiglijke film’, aldus Gloger, ‘over zwijgende, starende, neukende, verveelde mensen. Verhaal en plot interesseren me voor geen meter.’

De titel is niet onpatriottisch bedoeld, zoals de programmeur Peter Shepotinnik schrijft in de catalogus van het Moscow International Film Festival. ‘De film heette aanvankelijk Bloemetjes in de wei. Maar Holland klinkt beter en is makkelijk te onthouden. Nadeel is dat mensen de indruk kunnen krijgen dat ik iets wil zeggen over de stand van het land. Dat is niet de bedoeling. Ik ben een jong ventje uit Groningen. Ik heb niks te zeggen over het land. Ik heb iets te zeggen over mezelf. Over wat ik heb meegemaakt.’

Al zijn films beginnen met iets dat hem dwars zit, aldus Gloger. ‘Ik had een wilde periode achter de rug – veel zuipen, veel dames, veel rondhangen – en dacht op een gegeven moment: wat ben ik eigenlijk aan het doen?’

Hij maakte Holland voor om en nabij de 30 duizend euro, met een beetje subsidie van de Kunstraad Groningen. Gloger schreef tien A4’tjes vol met ideetjes (‘Geen uitgeschreven dialogen, geen uitgeschreven scènes. Dat werkt niet bij mij’). Zes weken improvisatie leverden vervolgens 35 uur beeldmateriaal op, waaruit hij in ruim vier maanden zijn film destilleerde. ‘Hij werd steeds kaler. Alles wat ’m licht en luchtig maakte, ging eruit.’

Gloger, die voor hij films ging maken recensies schreef, houdt van ‘alles wat grauw en rauw is’. Toch komen de filmmakers die hem het meeste hebben geraakt uit heel verschillende richtingen – van Philippe Grandrieux (Sombre, La vie nouvelle) en Bruno Dumont (La vie de Jésus) tot Michael Bay en Oliver Stone. ‘Maar ik houd ook van Antonioni en Melville. Van de Dardennes word ik altijd een beetje zenuwachtig, omdat ze zo ontzettend stijlvast zijn. En met de meeste Aziaten heb ik ook niets. Die dingen van Hou Hsiao-hsien en Tsai Ming-liang – dat vind ik godgeklaagde jeukfilms.’

Gloger blijft vijf dagen en vier nachten in Moskou, waarin hij hoopt op een ontmoeting met Lars von Trier. Daarna is er weer werk aan de winkel. De volgende speelfilm is alweer klaar, Prooidieren.

In juli gaat hij wéér een nieuwe film draaien in Drenthe, en in oktober gaat hij voor opnamen naar Buenos Aires – een mengeling van de actiefilm Crank en het werk van de videokunstenaar Bill Viola moet het worden. Of dat nog niet genoeg is, hoopt Gloger aan het eind van het jaar een film te draaien in Venezuela. En dat alles zonder subsidie van de reguliere filmfondsen. ‘Dat duurt allemaal eeuwen. En dan bepaalt een commissie dat jouw film niet deugt. Volgens mij klopt dat niet.’

Zelfbewust: ‘Volgens mij kan alleen de regisseur zelf dat bepalen.’

Scÿne uit de film 'Holland' van Thijs Gloger.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden