Drama

Jobs

Zelfs de beruchte woede-uitbarstingen van Steve Jobs doen in Jobs plichtmatig aan

Wat we weten van Steve Jobs: hij was een zelfverklaard visionair en filosoof, bijkans hoofdverantwoordelijke voor de geslaagde verhipping van computerbedrijf Apple. Een hoogst excentrieke man ook, iemand die graag rondwandelde zonder schoenen en zijn medewerkers met beruchte woede-uitbarstingen onder de duim hield. Bovendien lijkt het er sterk op dat het bedrijf in zijn beste jaren wel erg zwaar op Jobs' ideeën leunde - volgens critici resteert er na zijn overlijden in 2011 weinig van de creativiteit die het uitstraalde.

Het probleem met de eerste biografische film over Jobs, die zijn leven toont van zelfbewust buitenbeentje op de universiteit (1974) tot geslaagde zakengoeroe die de eerste iPod aan zijn collega's laat zien (2001): niets wat er gebeurt werpt nieuw licht op het leven van Steve Jobs. Integendeel - regisseur Joshua Michael Stern maakte er een ordinaire bedrijfsgeschiedenis van, waarbij Jobs' ondoorgrondelijke persoonlijkheid sterk onderbelicht blijft, evenals de meest intrigerende delen van zijn leven.

Dat ligt niet aan de man met de ondankbare taak om Steve Jobs te vertolken. Ashton Kutcher, die zijn Dude, Where's My Car?-imago een decennium lang nauwelijks van zich af wist te schudden, zorgt niet alleen voor een vlekkeloze imitatie van het gebogen loopje en de elkaar rakende vingertoppen, maar houdt zich ook opvallend goed staande tijdens dramatischer spel.

Het gaat mis bij het scenario van Matt Whiteley, die in tegenstelling tot de volgend jaar te verschijnen Jobs-film, waarvoor Aaron Sorkin het bij voorbaat intrigerende scenario verzorgt (slechts drie scènes, in real-time, vlak voor de presentatie van een belangrijk Appleproduct), niet direct kon putten uit de officiële biografie van Walter Isaacson, maar zelf een afgezaagde en-toen-en-toenstructuur bedacht.

Van Jobs' personage zien we losse flarden, pogingen om zijn karakter te doorgronden worden geen moment genomen. Daarbij laat het verhaal geen moment onbenut om personages uit te laten leggen wat de beelden reeds laten zien. 'Je leeft in je eigen wereldje', zegt een collega tegen Jobs. 'Dat moet eenzaam zijn.' Eerder zei al iemand: 'Je bent goed, maar je bent een eikel.'

Ondertussen blijft de periode waarin Jobs tijdelijk terugtrad bij Apple en medeverantwoordelijk was voor de oprichting van de hedendaagse animatiegigant Pixar vrijwel volledig buiten beeld. Een doodzonde - nu blijft het alsnog onduidelijk hoe Jobs er na zijn terugkomst in 1996 plotseling wel in slaagde om met succes leiding te geven aan het bedrijf waar hij als rebel vertrok. Het hoofdpersonage komt zo opvallend genoeg geen moment tot leven. Ook de beruchte woede-uitbarstingen doen plichtmatig aan. Scènes die Jobs' privéleven moeten belichten, zoals het moment waarin hij zijn zwangere vriendin het huis uitgooit, komen uit de lucht vallen en voelen volkomen misplaatst.

Jobs is een brave invuloefening die gaandeweg steeds slaapverwekkender wordt - haaks op de visie van de man om wie het hier draait.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden