Recensie Pop

Jo Goes Hunting kun je onmogelijk zonder grote grijns beluisteren ★★★★☆

De leukste, meest avontuurlijke plaat deze week is het knotsgekke tweede album van de uit Nijmegen afkomstige drummer Jimmi Jo Hueting. Front Row is zijn tweede album dat hij volledig in zijn eentje vol speelde. Dat hij van huis uit jazzdrummer is, wordt na een paar nummers wel duidelijk: zelden hoor je iemand zo vaak van maatsoort wisselen als hier.

Vermoeiend? Jazeker, maar het is onmogelijk  dit album zonder grote grijns op het gezicht te beluisteren. Heerlijk hoe de synths over elkaar heen buitelen, hoe een melodie wordt opengebroken om ruimte te maken voor een knetterende solo op de jazzsaxofoon, om dan weer dicht te gaan.

De vrolijke janboel ontaardt nooit in echte chaos, daarvoor is Hueting toch te veel een muzikant die alles scherp onder controle houdt. Hij blijft ook in liedjes denken en laat die graag tot het randje vollopen met geestige vondsten.

Net als Beck eigenlijk, alleen werkt het hier wel. Een potje muzikale anarchie met referenties aan Frank Zappa in de jaren zestig via Beck in de jaren negentig naar Brooklyn-bands Dirty Projectors en Animal Collective uit deze eeuw.

Jo Goes Hunting

★★★★☆

Pop

Front Row

Grand Douche Records

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden