nieuws festival rewire

Jlin opent het Haagse festival Rewire op sensationele wijze, met dance én dans

De dansgroep van choreograaf Wayne McGregor bij muziek van Jlin, bij de openingsvoorstelling van het Haagse festival Rewire. Beeld Wayne McGregor

De lange rijen voor de poorten van de Koninklijke Schouwburg en even later poppodium Het Paard verklappen het al: het Haagse festival Rewire heeft dit jaar een prachtig programma in elkaar gestoken. Die ongebreidelde opkomst is zowel het goede nieuws voor Rewire als een bron van ergernis. Bij iedere voorstelling moet het publiek zich, het liefst natuurlijk zonder mokken, opstellen in rijen van vier en hopen dat het nog naar binnen mag.

Toch is het knap, van Rewire. Het festival voor vooruitstrevende (en vooral elektronische) muziek probeert al jaren publiek te enthousiasmeren voor niet al te makkelijke toonkunst, en bij de openingsdag van deze editie zie je de begeestering werkelijk door de Haagse straten en over het grindpad langs de Hofvijver trekken: liefhebbers met programmaboeken en plattegrondjes in de hand, op zoek naar een van die zes podia waar het zich allemaal voltrekt. Rewire leeft.

En iedereen wil vrijdagavond bij de twee openingsshows zijn, in de Koninklijke Schouwburg. Terecht, want daar gebeurt iets moois. De Amerikaanse producer Jlin, die in 2017 een underground-hit scoorde met haar plaat Black Origami, treedt aan met een groep dansers van de Britse topchoreograaf Wayne McGregor. Jlin maakt elektronische muziek die is ontleend aan straatdansmuziek uit Chicago, ook wel ‘footwork’ genaamd. Voor niet-ingewijden is die muziek lastig te begrijpen en te duiden: de ritmes zijn soms zenuwslopend en lijken voor ongeoefende oren steeds uit de rails te lopen. De optredens van Jlin - een vrouw achter een laptop - zijn voor het publiek vaak oefeningen in doorzettingsvermogen.

Maar in de Koninklijke Schouwburg wordt haar optreden een sensatie. Zij staat achterop het enorme podium, verstopt achter haar apparatuur en uitgelicht door één strenge lichtbundel. Het eerste kwartier trekt zij moederziel alleen brute beats uit haar machines, maar daarna komen de dansers op en die maken direct een onuitwisbare indruk. Want McGregor heeft fantastische bewegingen uitgetekend bij de strenge ritmiek van Jlin.

Festival Rewire, van 29/3 t.m 31/3 in verschillende podia te Den Haag. Zaterdagavond zijn er optredens van Low, Nicolas Jaar, Julia Holter en William Basinski. Zondag treedt opnieuw Nicolas Jaar aan, en oa Ash Koosha en Sosena Gebre Eyesus.

Bij bubbelende en ruisende elektronische geluiden, die doen denken aan water en wind, tekenen de dansers vloeiende lijnen uit Aziatische vechtsporten en tai chi. Soms wordt er een rondje breakdance gedaan, als de dansers rond elkaar staan en zich één voor één in de cirkel melden voor een eigen solo, waarbij hoofd en armen schokkend bewegen op de strakke drums van Jlin.

Haar muziek lijkt ineens ook toegankelijker te worden: bij een vrij soepel stuk house wordt een schitterend duet gedanst door twee vrouwen, die steeds andere invulling geven aan de door Jlin gesamplede teksten ‘don’t leave me alone’ en ‘sorry’. Jlins muziek krijgt een enorme verdieping door de oogverblindende en acrobatische dans, en dankzij die versmelting van disciplines krijgt ook festival Rewire al bij de aftrap een optater. Wat een geestverruimende opening.

Het vervolg, ook in de Koninklijke Schouwburg, is minstens zo avontuurlijk. De Canadese geluidskunstenaar Tim Hecker treedt op met Japanse ‘gagaku’ musici die antieke en spiritueel verheven muziek maken die eeuwen geleden al werd uitgevoerd voor hoogwaardigheidsbekleders. Het begin van de van de voorstelling is betoverend: trage drumbeats van de Japanners worden door Hecker uitgebouwd met sonore basdreunen, en over het podium drijft een dikke rook. Alsof we in de Koninklijke Schouwburg even verduisterd raken door een hardnekkige Japanse ochtendmist.

Daarna mixt Hecker schrille en hardvochtig resonerende pieptonen in, op een helaas veel te hoog volume. De meditatieve muziek mist hierdoor zijn uitwerking: het publiek wordt niet ingepakt maar weggeduwd. Doodzonde: als het volume twee streepjes lager had gestaan, hadden we ook bij Tim Hecker en het Konoyo Ensemble iets moois kunnen beleven.

Maar toch is het openingssalvo van Rewire raak. We zien en horen elektronische kunstmuziek in een rijke theatrale setting en krijgen een ruime blik op de inspiraties en bedoelingen van de makers. Voor een muzikale kunststroming die soms toch ook wat in zichzelf gekeerd lijkt, is dat pure winst.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.