Jim Thorpe blijft ook na een eeuw interessant

Wie zijn die auteurs? Alle auteurs op één na zijn schrijvers én hardlopers. Dit indachtig het evangelie van 42, dat lopen de kwaliteit van het schrijven sterk bevordert....

Is dat zo? Het definitieve bewijs moet nog worden geleverd. Volgens mij staan de niet-lopers in het schrijven van prachtboeken nog altijd ruim voor op de lopers. Melville was geen hardloper, Toergenjev was geen hardloper en Stendhal evenmin. En over de marathon van Mulisch zullen we het maar helemaal niet hebben.

Laten we ons tot de hoogtepunten uit dit vierde nummer van 42 beperken. Ja, graag. En de hoogtepunten liggen niet in de zoveelste beschrijving van individuele loopavonturen. We maken eerst een longlist van de mooiste verhalen in dit nummer. Dat zijn: Vreugdevuren (Dirk van Weelden), De bocht van Nevacerrada (Iwan Tol), Loopvermogen (Peter Ouwerkerk), Dans Alberto dans! (Kees Kooman) en Jim Thorpe was nooit in Jim Thorpe (Rolf Bos).

Dat is een mooie score. Zeker, vijf goede verhalen daar doe je het voor. En smaken verschillen. Misschien vindt iemand de voorpublicatie uit een nog te verschijnen loopboek van Benali bijvoorbeeld wel heel erg leuk. Of de fictie van Jac. Toes, Frans van Zoelen of Marlene Lunter.

Dan gaan we nu de finalisten bekend maken! Dat zijn twee verhalen die er bovenuit steken, dat van Kees Kooman over Alberto Juantorena, de Cubaanse Olympisch kampioen op 400 en 1500 meter van 1976. Kooman reisde ervoor naar Cuba. Het andere is het verhaal van Rolf Bos, die op zoek ging naar Jim Thorpe, de Amerikaanse winnaar van de Olympische tienkamp tijdens de Spelen van 1912. Het stuk van Iwan Tol over Berthold Berger had er ook bij kunnen horen, als Tol meer tijd en ruimte had genomen. Korte verhalen lezen we wel in krant of tijdschrift, hier willen we lange stukken waarin het wemelt van de elders weggesnoeide details.

Thorpe en 1912, dat is bijna een eeuw geleden! Ja, maar dat maakt ze in Amerika niets uit. En mij kan het ook niet schelen. Een goed verhaal is een goed verhaal. In Nederland word je al voor een soort bejaarde zombie versleten wanneer je het over een sportheld uit 1980 hebt, maar dit is dan ook nog altijd een land met een armzalige sportcultuur. In de VS is dat anders. Daar geldt Thorpe nog steeds als een van de grootste atleten van de vorige eeuw en wordt hij in één adem genoemd met Mohammed Ali, Carl Lewis, Babe Ruth en Jesse Owens.

Twee journalistieke verhalen. Ja. Alle fictie en diepe introspectie zijn alleraardigst en goed bedoeld, maar het goed geschreven journalistieke verhaal is de enige bestaansreden voor een tijdschrift als 42. En twee van zulke verhalen is reden om uit te kijken naar het volgende nummer.Bert Wagendorp

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden