Jim Kerr

Een belabberder voorbeeld dan de zanger van de Simple Minds kan de hedendaagse mode amper vinden. tekst en beeldGert Jonkers..

In meerdere overlijdensberichten van regisseur John Hughes werd melding gemaakt van ’s mans bijdrage aan het succes van de Simple Minds. Hughes had het liedje Don’t you (forget about me) laten schrijven voor de soundtrack van zijn film The Breakfast Club, en zocht een artiest die het wilde opnemen. Onder anderen Bryan Ferry bedankte hartelijk voor de eer, en ook de Simple Minds schenen er weinig trek in te hebben, maar lieten zich er uiteindelijk toch in lullen en knalden vervolgens het lied in een paar uur op de band. Het werd hun allergrootste hit – dat zul je altijd zien.

De kwestie viel me in toen ik op een late zaterdagnacht op YouTube belandde, zoals wel vaker na de consumptie van een goede fles wijn. Ik vermaakte me een tijdje met de jonge Axl Rose live in Japan in zijn Schotse kilt, en Shania Twain op het podium, enzovoorts – dat krijg je in een nostalgische bui. Mevrouw Twain moet trouwens wel de slechtstgeklede artiest van Amerika zijn, maar dit terzijde.

Zo stuitte ik dus ook op de Simple Minds. Mijn verbazing was groot. Dat zanger Jim Kerr nooit ’s werelds bestgeklede artiest was, wist ik wel, maar dat het hem lukte om voor Don’t you (forget about me) in een werkelijk op elk punt volslagen mislukte outfit voor de camera te verschijnen was toch opmerkelijk. Hadden popgroepen ook toen niet al stylisten in dienst?

In het filmpje draagt Kerr een zandkleurig geruit pak met zwarte schoenen (zelden een fijne combinatie) en een wit overhemd met het soort platte kraag dat bij uitstek niet onder een colbert past. De pasvorm van het pak tart alle modewetten. Het drieknoops jasje hangt ongeveer tot op Kerrs knieën. Zijn nogal vormeloze broek heeft hij opgetrokken tot net onder de oksels. Ik heb de jaren tachtig wel meegemaakt, maar zo bizar kan ik me de trend van ruime schouders en wapperende broeken toch niet herinneren.

Miste ik wellicht iets in de plot van de video? Duidde het speelgoed dat her en der tussen de muzikanten verspreid lag erop dat ze naar hun kinderjaren teruggereisd waren, maar nog wel de te grote kleren van hun volwassen alter ego hadden? God mag het weten.

Het filmpje uit 1985 geeft te denken over de terugkeer van de jaren tachtig in de mode. Bij elke brede schouder wordt tegenwoordig ‘eighties’ geroepen, maar misschien is de alomtegenwoordige schoudervulling slechts een klein beetje nostalgie, en vooral een trend voor 2009. Daarmee is precies het dilemma van de huidige mode aangegeven. Sinds 2000 heeft het decennium geen naam meer. De jaren nul? Het is een term van niks. Engelsen breken hun bek over de ‘noughties’. Enfin, van dat probleem zijn we over vier maanden af: dan kan de moderne mode van de jaren tien beginnen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden