cd-recensie Jim James

Jim James had duidelijk zin om lekker uit te waaien op Uniform Distortion (drie sterren)

Albumhoes Jim James: Uniform Distortion. Beeld RV

Hoewel het steeds onduidelijker wordt wat de status is van zijn band My Morning Jacket, blijft Jim James interessante soloplaten uitbrengen. Daarop klinkt de Amerikaan soms als een bevlogen singer-songwriter met een hang naar de vroege jaren zeventig. Maar hij onderzoekt ook graag zijn mogelijkheden binnen de meer elektronische muziek.

Op Uniform Distortion klinkt James als Neil Young op z’n allergruizigst en gemeenst. James laat zijn gitaar janken zoals hij dat vijftien jaar geleden in My Morning Jacket voor het laatst deed.

Een nummer als Throwback is beslist een aanwinst in zijn catalogus. Sterke song, fraai gedoseerd gitaargeweld en gedreven zang. Maar te vaak begint James (net als Neil Young de laatste dertig jaar dikwijls doet) een nummer, om dan maar af te wachten waar het schip strandt.

En dat is meestal best snel.

Jim James had duidelijk zin om even lekker uit te waaien, op dit album. Veel lawaai, dat leuker is om te produceren dan te consumeren. Iets meer zorg had een veel betere plaat opgeleverd. Nu wordt de plaat maar met moeite door een handjevol sterke nummers gered.

Jim James: Uniform Distortion. ATO/PIAS. 3 sterren

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.