Jeugdliefde neemt wraak

Stel je voor dat er na vijfentwintig jaar plotseling een jeugdliefde voor je deur staat. Die je in je jeugdige overmoed ooit de belofte deed altijd van haar te zullen houden....

Het gezin van de man bivakkeert tussen de verhuisdozen, de volgende dag zullen ze vertrekken. En net op dit moment komt het verleden om de hoek. De zoon des huizes doet het anders dan zijn vader: hij houdt zielsveel van zijn vriendinnetje. Maar hij gaat verhuizen en zegt haar onomwonden dat ze elkaar na zijn vertrek nooit meer zullen zien.

Waarheid en leugen en het onontkoombare effect van de tijd, daarover gaat De vrouw van vroeger van de succesvolle jonge Duitse auteur Roland Schimmelpfennig. De tijd is ook letterlijk een medespeler: telkens draait de klok op het toneel een paar minuten vooruit of terug. We zien dan hoe een bepaalde scène in een ander perspectief komt als je weet wat eraan vooraf ging of wat erop volgt.

Maar na een halfuur wordt die truc een beetje eentonig. Bovendien maakt de luchtige toon van het begin langzamerhand plaats voor een wel erg inktzwart drama. De jeugdliefde neemt wraak en ontpopt zich als een hedendaagse Medea: de zoon en zijn moeder moeten het met de dood bekopen. Die overgang is zo abrupt en ongeloofwaardig dat je eerder je schouders ophaalt dan in het drama mee kan gaan.

Aan de spelers ligt het niet. Anneke Blok spant de kroon als de jeugdliefde Romy. In een overrompelend emotioneel liedje van de Beatles gooit ze haar hele wanhoop eruit. Harry van Rijthoven als de man is de onverschilligheid zelve. Hij ziet uiteindelijk in Romy een nieuwe kans, maar hij weet zich zo weinig van het verleden te herinneren dat ze eieren voor haar geld kiest en de benen neemt.

Ook de jongere spelers zetten mooie rollen neer: Thomas Cammaert als de zoon toont in een aandoenlijke monoloog zijn liefde, al werd hij op de première bruut gestoord door rinkelende mobieltjes. En Laura Mentink is overtuigend als zijn vriendin. Myranda Jongeling is de nuchtere vrouw des huizes en het doet goed haar weer eens in een normale vrouwenrol te zien.

Regisseur Theu Boermans deed het vaker in zijn loopbaan: na een omvangrijke klassieker zoals zijn recente Driekoningenavond grijpt hij nu naar een eenvoudiger stuk van een hedendaagse auteur. Het is geen echt gelukkige greep. Niet meer dan een aardig tussendoortje waarvan de impact binnen tien minuten weer totaal is vervlogen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden