Column

Jeroen Pauw: 'Zo kon ik met 'meer dan 200' behoorlijk uit de bocht vliegen'

Voor het Volkskrant Magazine schreef Jeroen Pauw een column over die ene opmerking die hem nu al zo lang wordt nagedragen. Die van de meer dan 200 vrouwen. 'Het 100.000 stratenboek van Lust & Liefde bracht mij op plekken die ik mij wel, niet of nauwelijks nog herinner.'

Jeroen Pauw Beeld anp

'Respect...' Het was een potsierlijk moment, toen Rick Nieman dat woord uitsprak, terwijl hij met beide handen in de lucht geheven aan de tafel van zijn tv-programma Kwestie van Kiezen (2 oktober 2011) een diepe buiging maakte.

Rick informeerde naar een periode uit mijn leven waarin drank en drugs er alles aan deden om mijn geheugen te verwarren. Ik heb het over de, voor mij zinderende, jaren tachtig. Toen was het leven geen kwestie van kiezen, want kiezen was verliezen. En als je in de twintig bent dan wil je niets verliezen maar juist alles verzamelen. Althans ik.

Het 100.000 stratenboek van Lust & Liefde bracht mij op plekken die ik mij wel, niet of nauwelijks nog herinner. Mijn vrienden en ik vormden een Band zonder muziek. Op eeuwigdurende tournee, telkens weer op weg naar het einde van de nacht. Onze rock-'n-roll was slechts de uiterlijke verschijningsvorm, want het ontbrak ons volstrekt aan kunst en lijden. We waren gretig en zo ruimdenkend dat er plaats was voor van alles, naast feest, werk en lezen, vooral ook voor verveling.

 
Ik heb het over de, voor mij zinderende, jaren tachtig

Dat leven veranderde ergens aan het einde van die jaren tachtig, kennelijk naderde mijn jeugd de sluitingstijd, het licht werd scheller, de dromen bleker en ik realiseerde mij dat ik wanhopig van een heleboel halve vriendinnen één hele probeerde te maken. Toen pas ging de liefde tellen.

Aan de tafel in de RTL-studio spoelden die jaren door mijn hoofd, terwijl ik meedeinde op de getalsgolven van Rick 'meer dan 100, meer dan 200....Respect'. De spanning in de formule van het televisieprogramma Kwestie van Kiezen, dat ik ooit in mijn RTL-tijd zelf bedacht, schuilt in de onmogelijkheid van de keuzen. Ik had mij voorgenomen overal antwoord op te geven. Welke vraag Rick ook zou bedenken, passen zou ik niet. Dan maar ongepast.

En zo kon ik met 'meer dan 200' ook op het rechte eind al behoorlijk uit de bocht vliegen.

Enfin, het resultaat was een ordinair tv-moment, door mij fluks opgeborgen ergens in de geheugenkast die al uitpuilt van de onverkwikkelijke momenten. Die fragmenten sparen mij niet, maar ik bewaar ze wel.

 
Enfin, het resultaat was een ordinair tv-moment, door mij fluks opgeborgen ergens in de geheugenkast die al uitpuilt van de onverkwikkelijke momenten.

De uitzending van het gesprek was iets later dan de opname op die zondagavond. Twitter, het festival van verveling en verontwaardiging, beleefde een rustige zondagavond. Er werden wat voetbalwedstrijden besproken totdat er via #nieman #kvk #pauw heel andere scores binnenkwamen. De genoemde aantallen werden zelfs nieuws en haalden serieuze websites en een enkele krant.

Ik begreep het begrip 'scorebordjournalistiek' opeens een stuk beter. Mijn jeugdige niet kiezen was een kwestie geworden. Tot mijn totale verrassing. Want ik had er nog nooit, ik snap dat dit opmerkelijk klinkt na zo'n tv-uitzending, in welke vriendenkring dan ook, over gesproken. Niet uit schaamte of verlegenheid, maar simpelweg omdat het aantal veroveringen geen onderwerp was. Niet bij mij, niet bij mijn vrienden.

 
Ik had er nog nooit, ik snap dat dit opmerkelijk klinkt na zo'n tv-uitzending, in welke vriendenkring dan ook, over gesproken.

De liefde kent geen boekhouding. Vanaf die televisieuitzending was mijn liefdesgeschiedenis weerloos. En nog steeds is het af en toe een onderwerpje, althans uit postpuberale mannen- en vrouwenclubjes lekt er nog wel eens wat opwinding dienaangaande. Mijn onbezorgde liefdesleven dreigt dan alsnog ten prooi te vallen aan de moraal van het kleinburgerlijk fantaserende friemelbataljon dat alles vies wil maken.

En dan zijn er ook nog de pochende 'lotgenoten'. Dat is behoorlijk precair, zo'n rijtje mannen wapperend met hun laatste bij elkaar gesprokkelde cijfers. Een rij waarin je niet graag gevonden wil worden. Maar hoe ik ook draai, waar ik ook kijk, ik ben erbij, ik sta in die rij. Dat brengt mij hier, op een magazinepagina - na al die jaren nog altijd met een beetje sletvrees.

 
En dan zijn er ook nog de pochende 'lotgenoten'

Deze column schreef Jeroen Pauw voor de 'Slettenspecial' van het Volkskrant Magazine, dit weekend bij de Volkskrant. Met Sunny Bergman, Sasha Grey, Myrthe Hilkens, Renske de Greef en Beertje van Beers.

Beeld De Volkskrant
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden