tv-recensiearno haijtema

Jeroen Pauw doet iets ongebruikelijks: hij gaat naar zijn gasten toe

null Beeld

Ruim een miljoen tv-kijkers bleven drie kwartier uit vrije wil plakken op een plek die je liever mijdt.

In zijn nieuwe programma Pauw komt binnen zet Jeroen Pauw een op televisie niet al te gebruikelijke stap. In plaats van gasten uit te nodigen in de studio te Hilversum of Amsterdam gaat de gelauwerde talkshowhost langs op locatie om dáár gesprekken te voeren. Een vorm van nederigheid die in de veelbekeken eerste uitzending van zondagavond laat méér bleek dan een vriendelijke geste.

Wie een tv-studio binnenwandelt – schetsen we de situatie voor de contrastwerking dramatischer dan zij is – dient alle hoop op spontaniteit en eigenheid te laten varen. Talkshowgasten stappen in het format, het decor en het tempo die de host passen als een oude jas. Wie zijn territorium betreedt, dient zich daartoe te verhouden. Wee het gebeente van de stotteraar, de bedachtzame zwijger of de droogkloot die het in jovialiteit en gevatheid aflegt tegen de gastheer: de poorten van de tv-studio zullen voor hem voor eeuwig gesloten blijven.

Niet zonder lef dus, dat Pauws aan covid-19 gewijde programma werd uitgezonden vanuit het Radboudumc in Nijmegen, met een – zeker voor ervaringsdeskundigen – naargeestig standaard ziekenhuisdecor. Wit licht. Veel fineer. Medische apparatuur. Geboende vloeren. Hoog-laagbedden. Smetteloze uniformen. Een plek die je mijdt als het even kan, maar waar ruim een miljoen tv-kijkers drie kwartier uit vrije wil bleven plakken.

De gasten (of moeten we zeggen Pauws gastheren- en vrouwen?) schetsten een caleidoscopisch beeld van de strijd tegen corona en de indirecte gevolgen van de ziekte. Rouw bij nabestaanden die vader én moeder verloren, angst bij een vrouw wier niertransplantatie onzeker is door de overbelasting van de zorg. Een patiënt in bed (in een talkshow!), wiens kankeroperatie was uitgesteld omdat het virus voorrang eiste. Artsen en ic-verpleegkundigen die vertelden hoe ze dagelijks woekeren met de schaarste van de 24 bedden die voor de zwaarste gevallen beschikbaar zijn.

Jeroen Pauw Beeld
Jeroen Pauw

Hun verhalen waren indrukwekkend, en Pauw hield ze kort (maar niet te kort) met een hoge dosering kordate vragen – een vorm van verbaal en journalistiek jongleren die bewondering afdwingt. Wie de indringende reportages leest die, ook in de Volkskrant, worden gepubliceerd over de weerslag van corona in ziekenhuizen, verpleeghuizen en mortuaria, hoorde misschien geen nieuws. Maar wat hij zág, hakte er wel in.

Het tafelgesprek werd nu en dan kort onderbroken door filmpjes die Pauw eerder had opgenomen in Radboudumc. Van de doodse stilte op de ic, iedereen in coma. ‘Kwetsbaarheid in optima forma’, fluisterde Pauw. Van een coronapatiënt die, angstwekkend kortademig nog, vanuit bed over zijn malheur en aanstaande wederopstanding getuigde. Van het feestelijke ontslag van een man die ácht maanden in het ziekenhuis had doorgebracht. ‘Ik ben twee keer opgegeven. Mijn longen zijn weg, maar ik ging niet dood, blijkbaar’, zei hij bij het afscheid. Het slechte nieuws: na nog geen week moest hij opnieuw worden opgenomen.

De volgende aflevering van Pauw komt binnen wordt uitgezonden vanuit een verpleeghuis. Ook zo’n plek die kwetsbaarheid, liefdevolle zorg en Dantes hel onderdak biedt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden