FilmrecensiePorselein

Jenneke Boeijinks debuut Porselein voelt soms geforceerd raadselachtig ★★★☆☆

De angsten van het ouderschap, de druk van de maatschappij en de schijnveiligheid van een relatie; het cirkelt allemaal als muzikale motieven door Porselein.

‘Uw familie is uw kapitaal’, zegt iemand in Porselein tegen veertiger Paul. Hij had het ongetwijfeld zelf zo kunnen verwoorden. Paul (Tom Vermeir) is een zakenman die enkel kan denken in termen van kansen, investeringen en uitdagingen. Geen wonder dat hij zichzelf flink tegenkomt, wanneer alle fundamenten onder zijn bestaan wegvallen.

Want daar sta je dan, in je luxe designappartement hoog in een Rotterdamse woontoren, als je 8-jarige zoontje een mysterieuze ziekte krijgt en je vrouw het volledig laat afweten. De anders zo engelachtige Thomas (Neathan van der Gronden) bijt op school een kind, krijgt epileptische aanvallen en zweren. Hij begint zich steeds raarder te gedragen, terwijl de artsen niets kunnen vinden. Een situatie waarmee Pauls echtgenoot Anna (Laura de Boer), een porseleinrestaurateur die nogal broos in het dagelijks leven staat, niet overweg kan.

Vanaf dat moment laat cineast Jenneke Boeijink haar speelfilmdebuut volop broeien. De akelig gele gloed in Thomas’ slaapkamer. Paul die met zijn eigen spiegelbeeld wordt geconfronteerd, in het geblindeerde raam van een behandelruimte. Wat heeft Anna te zoeken bij Pauls broer Jean (Gène Bervoets) en diens commune-achtige woongemeenschap? Waarom haalt Paul de Italiaanse verpleegkundige Cristina (Teresa Saponangelo) in huis? 

Boeijink, die het scenario schreef met haar toenmalige echtgenoot Thibaud Delpeut, is niet bang dingen in het midden te laten. De angsten van het ouderschap, de druk van de maatschappij en de schijnveiligheid van een relatie; ze cirkelen als muzikale motieven door Porselein

Tegelijkertijd drijft de film gretig op nogal voor de hand liggende symboliek. De zieke Thomas is minder een personage dan een griezelig kijkende metafoor voor de rot in het huwelijk van zijn ouders. Wanneer Anna een presentatie geeft over porselein dat zichzelf van binnenuit vernietigt, lijkt ze het vooral over haar eigen bestaan te hebben.

Drie mensen die hopeloos vastzitten in hun rollen, daar komt het op neer in Porselein. Veelzeggend is dat Paul altijd een maatpak draagt en dat Anna nog eerder uit de film verdwijnt dan dat ze een significante karakterontwikkeling doormaakt. Pas in de laatste, er wat los bij hangende akte lijkt iets te verschuiven. Daar wordt Porselein ook zinnelijker, rauwer en intenser, en voelt de raadselachtigheid van het geheel minder geforceerd. Alsof de film ook zelf frisse lucht nodig had.

Neathan van der Gronden als het onpeilbare kind Thomas.

Porselein

Drama

★★★☆☆

Regie Jenneke Boeijink

Met Tom Vermeir, Laura de Boer, Neathan van der Gronden

96 min., in 8 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden