recensie muziek

Jeff Ballard verbaast op Fairgrounds steeds weer met sterke, afwisselende ritmepatronen (drie sterren)

Fairgrounds is een curieus, niet overal even geslaagd album geworden, waarop vooral Ballard zelf steeds weer verbaast.

Fairgrounds.

Drummer Jeff Ballard kennen we vooral uit het trio van pianist Brad Mehldau. Fairgrounds is na Time’s Tales (2014) zijn tweede album als bandleider. Alleen gitarist Lionel Loueke heeft hij meegenomen naar dit nieuwe kwintet, dat ook nog eens drie toetsenisten bevat en in een paar nummers wordt aangevuld door tenorsaxpartijen van Chris Cheek en Mark Turner.

Fairgrounds is een curieus, niet overal even geslaagd album geworden, waarop vooral Ballard zelf steeds weer verbaast met sterke, afwisselende ritmepatronen. Het openingsstuk, Grounds Entrance, heeft een aangenaam zweverige ambientsfeer, Yeah Pete roept dankzij de warme elektrische pianonoten de sfeer op van Miles Davis’ In a Silent Way en de wah-wahsound waarop Lionel Loueke regelmatig overschakelt, brengt aangename rimpelingen in het soms wat vlakke geluid.

Minder goed werken die stukken waarin Loueke en toetsenist Kevin Hays gaan zingen. Dan ontstaat er een wat weke funkpopvariant. Liever hadden we meer van de tenorsax van Chris Cheek gehoord, wiens ballad Cherokee Rose de plaat tot slot weer doet fonkelen.

Jeff Ballard: Fairgrounds

Edition Records

3 sterren

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden