Je zou deze misdadigers alles vergeven

Naast het Vredespaleis in Den Haag staat een wat vervallen gebouw, een voormalige dependance van de Rijksvoorlichtingsdienst. Binnen is het een doolhof van krappe gangetjes, grote deuren en archiefkasten....

Snauwende beveiligingsbeambten leiden het publiek langs zes misdadigers, allemaal op een andere plek in het gebouw. Allemaal opgepakt voor een serieus vergrijp. Zes bekentenismonologen volgen elkaar op. Zes korte nieuwe teksten van verschillende auteurs (waaronder Arjen Lubach en Hassan Bahara), geregisseerd door Guusje Eijbers en Michiel Varga, en het resultaat is soms verbluffend goed.

Hoewel de eerste scène op veel vlakken nog voorspelbaar blijft. Hierin speelt Bas Muijs het type randjongere dat vanwege de verkeerde vrienden en een slechte opvoeding op het foute pad terecht komt. Met desastreuze gevolgen. We zien hem in zijn cel: schrijvend, en denkend aan zijn zoontje.

Gelukkig wordt dit clichébeeld direct daarna overtroffen door een sterk verhaal over de Nederlandse zakenman Frans van Anraat die componenten voor gifgas leverde aan Irak. Acteur Ben Ramakers maakt van deze man een zielige, hevig transpirerende figuur. Dankzij een bizarre diapresentatie in een vergaderruimte kan hij iedereen slechts laten gissen naar zijn dubieuze beweegredenen.

Het gaat Eijbers en Varga er niet zozeer om medelijden te wekken met de misdadigers. Uit de verhalen blijkt heel goed de onmenselijkheid van hun daden, maar door de vaak intieme enscenering worden de personages heel menselijk. Je zou het ze allemaal zo vergeven.

Zelfs die ogenschijnlijk frisse, lieve jongen uit de laatste scène, de allerbeste van de voorstelling. Hij bezoekt seksfeesten voor homo’s in Rijswijk, barebackparty’s, waar mannen elkaar bewust met hiv infecteren. Eenmaal besmet met deze zogenaamde ‘gave’ ziet hij het als zijn missie om die aan iedereen door te geven. Acteur Erik van der Horst speelt de gladde jongen ontzagwekkend levendig en snel. Hij is een verteller om bij aan de lippen te hangen.

Naast deze zes verhalen gebeurt er ook nog eens van alles in de verschillende ruimten. Overal in het gebouw zijn terzijdes en tableautjes te zien en ook de bewakers (allemaal acteurs) laten van zich horen. Dat is te veel van het goede.

Ik beken is een groots en mooi Haags theaterconcept van Podium Deluxe. De zes ensceneringen zijn op zichzelf al zo goed dat die overdadigheid of andere kleine schoonheidsfoutjes gauw vergeten zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden