Tv-recensie Spoorloos

Je wist precies wat er in de 600ste aflevering van Spoorloos ging gebeuren, en toch was het ontroerend

Haro kraak.

Er zijn van die programma’s die je voor lief neemt, die altijd door veel mensen bekeken worden, al jaren en jaren, maar die eigenlijk elke keer hetzelfde zijn, altijd leveren wat je verwacht: een probleem, een zoektocht en een ontknoping, liefst met een traan, opgewekt door wat strijkers of een piano. Voorspelbaarheid en sentiment, maar op een consistent hoog niveau.

Zo’n programma is Spoorloos. Niet dat het KRO-NCRV-programma nooit veranderd is trouwens. Maandag op NPO 1, in de de 600ste aflevering, was een terugblik te zien op de gedaanteverwisselingen die elkaar sinds 1990 opvolgden. Te beginnen met een tweeënhalf uur durende liveshow in de studio, gepresenteerd door Han van der Meer, waarin ‘mensen en dingen’ gezocht werden.

Spoorloos was zo een voorloper van All You Need Is Love, dat ook al om het herenigen van mensen en de betraande omhelzing draait. Gelukkig is bij Spoorloos afscheid genomen van dat campy studiomoment als een familielid – verrassing! – uit de coulissen verschijnt.

Halverwege de jaren negentig besloot de redactie alleen nog naar familieleden te zoeken. Sindsdien vinden de omhelzingen plaats op Schiphol of in een ver land. Onder het toeziend oog van Derk Bolt, een man met een goede naam voor een speurneus, een getekend en gebruind gelaat dat ook perfect past bij zijn rol en een prima beheersing van het Spaans.

Halverwege de jaren negentig besloot de redactie alleen nog naar familieleden te zoeken. Sindsdien vinden de omhelzingen plaats op Schiphol of in een ver land. Beeld KRO-NCRV

In totaal werden 1.600 familieleden herenigd, in ruim 60 landen (waarvan Colombia volgens mij veruit het vaakst bezocht werd). Dat het format niet altijd een happy end kon forceren, werd niet verhuld. ‘I don’t want to see them, for Christ’s sake’, zei een Britse man over zijn in Nederland wonende zoons.

Een vrouw die al een paar jaar op zoek was naar haar moeder zei, toen ze haar eindelijk aan de telefoon had, dat ze niet kon accepteren dat moeder niets met haar dochter te maken wilde hebben. ‘Ik moet u één keer in mijn leven ontmoeten. Daarna val ik u nooit meer lastig.’ Het kille antwoord aan de andere kant van de lijn: ‘Eén uur, meer niet.’

In de jubileumuitzending werd het niet zo op de spits gedreven. Diana (24) wilde, nu ze zelf een jonge moeder van twee was, weten: waarom heeft mijn moeder mij destijds in Colombia weggedaan? Derk Bolt zocht, en Derk Bolt vond. Na een oproep op de lokale radio had hij een raadselachtig adres gekregen. Wijk Villa Flor, blok 2, perceel 9.

De deur werd opengedaan door de moeder. ‘Zegt de naam Diana u wat?’, bouwde Bolt de spanning op. Jazeker, ze wist nog dat haar dochter op 18 mei was geboren en wilde haar dolgraag weer zien. Op Schiphol vlogen ze elkaar in de armen. Je wist precies wat er ging gebeuren, maar toch was de ontroering met geen mogelijkheid te onderdrukken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.