'Je wilt de muziek oprapen en ernaar kijken'

Interview..

amsterdam De een woont in hartje Amsterdam, de andere twee in New York. De sonische knip- en plaktovenares Solex (Liesbeth Esselink) maakt muziek met samples. Jon Spencer klinkt in zijn bands Blues Explosion en Heavy Trash als een voodoo­Elvis en Cristina Martinez, met wie Spencer ook in Boss Hog speelt, is de punkblues toegedaan.

Maar ze hebben iets gemeen – iets dat tot een groovy ontlading komt op het album Amsterdam Throwdown Kingstreet Showdown. Het is een muzikaal avontuur waarin rock-’n-roll rafelig funkt en gevonden popmuziek zachtjes swingt. Een plaat die zo bijzonder is dat in plaats van weer een persbericht een cartoon over de totstandkoming is gemaakt.

De Amsterdamse Esselink, wier laatste album in 2004 uitkwam, ging weer eens aan de slag met de tweedehandsplaten uit haar ter ziele gegane cd-winkel, die van onschatbare waarde bleken als bouwstenen voor haar oeuvre. Esselinks zoektocht op vinyl naar interessante geluiden en funky ritmes resulteerde in uren muziek op de harde schijf. Die werd voorgelegd aan voormalig labelgenoot, goede vriend en songsmid Jon Spencer en diens echtgenote Cristina Martinez.

Esselink: ‘Toen Jon in 2006 in Londen was voor een tour, kwam hij even over en liet ik hem de schetsjes horen. Hij was meteen enthousiast en wilde Cristina erbij halen.’ Zij werd overgevlogen uit New York, waarna ze zich over Esselinks materiaal bogen. ‘Het was heel simpel. Jon of Cristina improviseerde met de koptelefoon op en de gitaar om, over de loops die ik had gemaakt. Die waren zo’n 3 minuten lang, maar meestal was het daarna van: ‘Nee, ik ben nog niet klaar.’ Ze lacht. ‘Ik kan met het restmateriaal makkelijk nog een album maken.’

Dus van wie is de plaat nu eigenlijk?

Esselink: ‘Van ons alle drie.’ En dus moeten ze alle drie aan het woord komen. In Esselinks appartement wordt de kloof tussen Amsterdam en New York met een paar muisklikken geslecht. Voor je het weet lig je virtueel in bed met het echtpaar Spencer/Martinez. Op het Skypescherm kijken Jon en Cristina vanonder een rood dekbed – lakens opgetrokken tot aan de oksels – aandoenlijk uit hun slaperige oogjes.

Martinez weet niet meer wanneer ze voor het eerst iets van Esselink hoorde, maar kan zich wel het bijzondere gevoel voor de geest halen. ‘Het was niet te vergelijken met iets dat ik ooit eerder had gehoord. Het was die ervaring waarbij muziek al je aandacht opeist. Je wilt het oprapen, ernaar kijken en er gewoon meer over te weten komen.’

Dat laatste was niet moeilijk omdat Esselink bij hetzelfde label (Matador) zat als Jon Spencer. Een genegenheid voor elkaars werk resulteerde eerder in een Esselink-remix van een Spencer-nummer, Crunchy.

Spencer: ‘Ik begrijp dat je ons niet makkelijk koppelt omdat we op het eerste gehoor nogal ver uit elkaar liggen. Maar we delen wel dezelfde muzikale invloeden, hebben een affiniteit met hiphop en we benaderen de muziek die we maken op een nogal postmoderne manier.’

Spencer speelt met rock-’n-roll-tradities, vergroot ze, serveert ze met een rauwe punkmentaliteit of gooit er een gierende blazerssectie tegenaan. Daar raast hij dan weer doorheen als het kindje van James Brown en Jerry Lee Lewis. Wat Esselink betreft: in de popmuziek is niets zo postmodern als de sample.

Esselink: ‘We houden alle drie van een ouderwets geluid en doen daar onze moderne dingen mee. En dan maakt het eigenlijk niet zoveel meer uit wat voor stijl het ook is. Dan klikt het.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden