Je voelt hoe diep kritiek een mens kan raken in I can see myself through your eyes

Theater (dans) - Cecilia Moisio en Ineke Vandoorn

Daar zit je dan als criticus in een voorstelling over kritiek, in een kring, dicht bij je 'slachtoffers'. Gaandeweg de voorstelling voel je hoe diep kritiek een mens kan raken.

Foto Bart Grietens

Onlangs stuurden choreograaf en danseres Cecilia Moisio en zangeres Ineke Vandoorn een persbericht rond waarin ze hun eerste gezamenlijke productie koppelen aan recent onderzoek naar angst onder podiumkunstenaars: die blijkt hevig. Ze voelen zich kwetsbaar, vooral door de kritieken die ze krijgen. Wat doet kritiek met je? Daarover gaat I can see myself through your eyes.

I can see myself through your eyes
Dans
Door Cecilia Moisio en Ineke Vandoorn
26/1, Theater Kikker, Utrecht
Tournee.

En daar zit je dan als criticus, in een kring, dicht bij je 'slachtoffers'. Je wil niemand in psychische nood brengen. Bullshit; kritiek, mits onderbouwd, is goed voor het discours. Toch is er opluchting als blijkt dat Moisio en Vandoorn het thema sterk vormgeven: openhartig, met humor en veel afwisseling.

Beiden combineren stem en beweging, beiden excelleren in het eigen domein. Een stroom woorden, positief en negatief, wordt vertaald in dans. Puur ritmisch of diep emotioneel, waarbij Moisio's lijf onzeker of als geslagen reageert. De cirkel waarin het publiek zit, krijgt betekenis als Moisio's cv (ze timmert nu zo'n 15 jaar aan de weg) wordt opgesomd: een grillig verloop van prijsnominaties én afwijzingen.

Terwijl een close-up van hun gezichten op de vloer wordt geprojecteerd, vertellen de twee in monologen meer over hun schaamte, jaloezie en strategieën. Ze brengen een feministische dimensie aan met het verhaal over de moeder die haar dochter leert dat meisjes hun mond moeten houden. Gaandeweg voel je hoe diep kritiek een mens kan raken. De ironische oplossing van dit veerkrachtige tweetal: ze ensceneren hun eigen moment of fame, vol glitter, glamour en galajurken. Om daarna de draad weer op te pakken.