Recensie Infinite Football

Je verzint het niet: een film over een man die andere spelregels in het voetbal wil - en het is nog buitengewoon boeiend ook ★★★★☆

Weinig regisseurs weten met zo weinig middelen een zo rijk verhaal te vertellen.

Infinite Football

Documentaire

Regie Corneliu Porumboiu.

70 min., in 5 zalen.

Laurentiu Ginghina werkt al twintig jaar als gemeenteambtenaar in Vaslui, een stadje in het oosten van Roemenië. Het is een doodsaaie kantoorbaan, waarin hij voornamelijk post verwerkt en gefrustreerde burgers doorverwijst naar andere loketten.

Een nederig bestaan, maar je kunt dat kantoorwerk zien als een dekmantel, legt Ginghina uit aan filmmaker Corneliu Porumboiu. Een beetje zoals de banen van Clark Kent en Peter Parker, die in het dagelijks leven losers zijn, maar een dubbelleven leiden als Superman en Spider-Man. Niet dat Ginghina een superheld is, maar hij doet wel iets bijzonders: in zijn vrije tijd richt hij zich op het hervormen van het voetbal. De spelregels van die sport zijn aan herziening toe, vindt hij.

Porumboiu hoort het allemaal onbewogen aan. Ginghina is de oudere broer van een jeugdvriend van de regisseur. Porumboiu zoekt hem op in Vaslui omdat hij benieuwd is naar zijn theorieën. De documentaire Infinite Football is zijn tweede voetbalfilm; eerder maakte hij The Second Game (2014), waarin een hoofdrol was weggelegd voor zijn vader Adrian, ooit internationaal scheidsrechter (hij was vierde official bij de Champions League-finale tussen Ajax en AC Milan).

Alleen in de Roemeense cinema, bakermat van tragikomische meesterwerken als Porumboiu’s eigen 12.08 East of Bucharest (2006) en Police, Adjective (2009), kan een discussie over spelregels een hele film vullen. En dat is nog buitengewoon boeiend ook. Ginghina’s plannen, die hij vergeefs bij verschillende voetbalbonden indiende, zijn fascinerend absurdistisch: steeds opnieuw verandert hij zijn eigen regels, op zoek naar een sport waarin de bal ‘vrij kan zijn’ en blessures beperkt worden. Dat het gegoochel met gescheiden speelvakken ertoe leidt dat voetballers vooral stilstaan en de bal naar achteren spelen, doet er niet toe.

Een fantoomsport is het, die nieuwe spelvorm van Ginghina. Nooit zal er iets van terechtkomen. Zo stuit Porumboiu op een sterke metafoor voor de toestand van zijn land. Bureaucratische kwesties slepen zich er oeverloos voort, getraineerd door ambtenaren als Ginghina, die in de film een hoogbejaarde vrouw op bezoek krijgt die al 27 jaar wacht op het terugkrijgen van een stukje land. ‘Zo gaan de dingen in Roemenië’, zegt ze berustend.

Ondertussen trekt Porumboiu slechts af en toe een wenkbrauw op. En stelt hij nog een zakelijke vraag. Weinig regisseurs weten met zo weinig middelen een zo rijk verhaal te vertellen, geestig, dieptreurig en optimistisch tegelijk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden