tv-rECENSIEDocumentaireserie Gewoon Boef

Je komt er al vrij snel achter dat Boef misschien heel goed kan doen alsof hij een lul is, maar dat niet is

In de openingsscène staat rapper Boef met zijn handen gevouwen in een chique hotelkamer. Vioolmuziek, rozenblaadjes op de grond, trossen witte ballonnen. De deur gaat open en een meisje komt de kamer binnen. ‘Selma’, zegt Boef, ‘schatje van me.’ Selma slaat haar handen voor haar ogen. Boef vraagt haar ten huwelijk. Knip. Volgende scène: Boef dicht bij een camera. Burberry-pet, Burberry-hoodie. ‘Ben je gelukkig op dit moment?’, vraagt de interviewer. ‘Nee man, zeker niet.’ Intro, muziek, titels. Knip. Boef in een omhelzing met het porselein. ‘Ik kots gewoon bloed. Ik heb ook nooit vier dagen achter elkaar ballonnen gedaan, bro. Letterlijk zonder te eten en shit.’

Rapper BoefBeeld Videoland

Dit is het begin van Gewoon Boef, een driedelige documentaire over rapper Boef (Sofiane Boussaadia) die sinds dit weekend op Videoland te zien is. Boef is niet de meest kreukvrije beroemdheid van dit moment. Er waren vlogs waarin hij politieagenten treiterde, een taakstraf voor het beschadigen van een politieauto en dat voorval waarbij hij twee meisjes die hem een lift wilden geven uitmaakte voor ‘kechs’ (hoeren). Boefs aanzien kon dus wel wat zilverpoets gebruiken. In de aanloop naar de lancering van Gewoon Boef beloofde Videoland (dat eerder al de imago’s van Famke Louise, Bizzey en Badr Hari onder handen nam) dat de rapper ‘openhartig en kwetsbaar’ zou zijn. Een andere kant, die we niet van hem kennen, et cetera, et cetera.

Openhartig is Sofiane zeker, al vanaf dat eerste moment waarin hij toegeeft niet gelukkig te zijn. En als kijker kom je er al vrij snel achter dat Boef misschien heel goed kan doen alsof hij een lul is, maar dat niet is. Maar openhartig is iets anders dan kwetsbaar. Sofiane werd geboren in Parijs. Toen hij 4 was, kreeg hij tuberculose. Zijn ouders konden niet voor hem zorgen: zijn vader zat in de gevangenis en zijn moeder was verslaafd aan heroïne. Sofiane werd geadopteerd en ging in Nederland wonen. Maar zijn adoptieouders gingen uit elkaar. Later, toen hij op zijn 16de in jeugddetentie zat, overleed zijn adoptiemoeder aan kanker. Je hoeft geen gediplomeerd psychoanalyticus te zijn om in te zien waar Boef’s eeuwige boosheid vandaan komt.

Boef vertelt wel over zijn ouders en zijn jeugd, maar het gebeurt terloops en mondjesmaat. Hij heeft het over ‘struggles’ van zijn geboortemoeder en over zijn biologische vader, die hem tekort heeft gedaan. Hij vertelt het moeizaam, bijvoorbeeld op een balkon in Thailand, zenuwachtig rokend. Het doet doet hem duidelijk nog pijn. Hij heeft er zeker wel wat over te zeggen, getuige ook de teksten uit zijn liedjes (‘Waar is mama, waar is papa, waarom ben ik in mijn eentje?’) en waarom hij zo graag rijk wilde worden (‘geld laat je nooit in de steek’).

Maar het is aan de documentairemakers om al die eindjes aan elkaar te rijgen; om, als een team archeologen, zorgvuldig en helder die pijn bloot te leggen voor het publiek. Dat is, in het geval van Gewoon Boefhelaas maar ten dele gelukt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden