Tv-recensieArno Haijtema

JB Meijers lijkt ondanks alle erkenning een dolende ziel in ‘JB’s Paradise’

null Beeld

Hij heeft het wel geprobeerd, zich te plooien. Te lachen naar de camera, mee te doen met ‘het spelletje’. Maar nee, het beviel niet: ‘Mijn muziek moet toch genoeg zijn?’ De retorische vraag die gitarist en multitalent JB Meijers stelt in de documentaire, woensdag, van VPRO-veteraan Bram van Splunteren is de kern van wat als zijn probleem kan worden gezien: Meijers is een van de grootste Nederlandse talenten in de populaire muziek, maar stelt zich te bescheiden en te weinig commercieel op.

Met JB’s Paradise bouwt Van Splunteren verder aan een oeuvre waarin films over Nirvana, The Red Hot Chili Peppers (hun wereldhit Under the Bridge gezongen op een bootje op de Amstel) en Nick Cave gedenkwaardig zijn. De film over Meijers (50) behoort niet tot die allerbeste, deels door het enigmatische karakter van de protagonist, deels doordat veel opnamen tijdens corona plaatsvonden. Dat haalt de fut uit een muziekfilm die gedijt bij live opnamen en on the road-romantiek. Er waren geen concerten, waardoor Meijers in velerlei toonaarden door collegamuzikanten bezongen genialiteit te weinig voor het voetlicht komt.

De ‘Bob Ross van de popmuziek’, doet Meijers zichzelf tekort, onvergelijkbaar met ‘de Rembrandts die acht jaar op het conservatorium fagot studeren’. Hij bespeelt van alles wat: gitaar, trompet, piano. Componeerde honderden liedjes. ‘Geef hem een instrument in handen, en in vijf minuten weet hij wat hij ermee kan’, zegt actrice en zangeres Carice van Houten. Een lange rij muzikanten, onder wie Richard Janssen van Fatal Flowers en Shine, de Amerikaanse band Mercury Rev, Barry Hay, Ilse DeLange, de Duitse rocker Peter Maffay, The Analogues en De Dijk hebben de vruchten van zijn werk geplukt en er hun artistieke voordeel mee gedaan.

JB Meijers. Beeld VPRO
JB Meijers.Beeld VPRO

Tegelijk lijkt Meijers, ondanks alle erkenning, een dolende ziel. Hij keert vriend Richard Janssen de rug toe als hij met Eboman op wereldtournee kan in het voorprogramma van The Prodigy. ‘Wat had ik dan moeten doen? Nee, ik ga niet mee, ik blijf bij Shine, ook al hebben we nul optredens? Dikke lul!’ Hij neemt met Ilse DeLanges Common Linnets (de band waarvoor hij het succesvolle Calm after the Storm (2014) schreef) een van zijn beste albums op. Maar het ligt eeuwig in een kluis te wachten op release, omdat haar carrière andere prioriteiten kent.

Tot ongenoegen van velen trad Meijers toe tot De Dijk, te veel een band van oude mannen, een ‘veilige keuze’ voor ‘de kutste band van het land’, aldus een recensent. Maar JB was juist blij: ‘Ik verdiende meer dan ooit en had eindelijk een eigen auto.’ We zien hem op zijn solotheatertour, in de duistere catacomben zoekend naar de kleedkamer van theater Castellum in Alphen aan den Rijn, 83 belangstellenden in de zaal. Even later komt, in een totaal andere, ruigere stijl, zijn soloplaat uit.

Eigenzinnig, veelzijdig, ongeleid. En toch ook: benijdenswaardig.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden