Review

Jay Z verandert de Ziggo Dome in een kleine, broeierige feesttent (****)

Dat Jay Z op grote podia kan imponeren weten we al jaren. In Ahoy, met Kanye West in het Gelredome: Jay Z bleef er niet alleen fier overeind, hij pakte de hallen in alsof het een clubshowtje betrof. In het uitverkochte Amsterdamse Ziggo Dome mocht je verwachten dat de als Sean Carter geboren rapper uit Brooklyn hetzelfde zou doen.

Jay Z tijdens zijn optreden in het Amsterdamse Ziggo Dome Beeld ANP

Er zijn dinsdagavond toch een minuut of twintig voor nodig om de zaal echt in te pakken. Dat ligt niet zozeer aan Jay Z zelf, zijn snerpende raps zijn meteen intimiderend genoeg. En achter en boven hem op het podium hangen een soort kooien waarin vier muzikanten een behoorlijk goed geluid neerzetten. De schermen aan weerszijden van dat podium tonen eerst explosies om dan over te schakelen naar splitscreen met monitors die door beveiligingscamera's gemaakte beelden van podium en zaal laten zien.

Geluid, beeld, Jay Z's verschijning - in het zwart met designer-pet achterstevoren op z'n hoofd en gouden kettingen om - , alles dik in orde.

 
Geluid, beeld, Jay Z's verschijning - in het zwart met designer-pet achterstevoren op z'n hoofd en gouden kettingen om - , alles dik in orde

Jay Z, 29-10 Ziggo Dome

  • Oordeel van onze recensent

99 Problems
Het zijn de nummers van zijn recente album Magna Carta...Holy Grail aan het begin van de set die het gewoon niet erg goed doen. Er zit nog iets te veel afstand tussen Jay Z en het publiek, maar dan knalt na een minuut of twintig nummer 99 Problems erin, een van Jay Z's grootste hits. Inmiddels tien jaar oud maar nog altijd even krachtig. De onzichtbare muur tussen artiest en publiek verbrijzelt op slag, en het nieuwe Picasso Baby (beste nummer van nieuwe plaat) sluit er prima op aan.

Jay Z lacht een paar keer breeduit en heeft er met de minuut meer zin in, zo lijkt het. Een mooie terugblik naar zijn debuut Reasonable Doubt (1996) doet hopen op meer klassiek werk van bijvoorbeeld zijn onbetwiste meesterwerk The Blue Print (2001). Maar de rapper verdwijnt om plaats te maken voor de man die tot dan toe in het donker verstopt stond achter zijn keyboards: Timbaland. Een van de meest succesvolle hit-producers van de laatste decennia, doet gewoon doodleuk mee in de band van Jay Z. Hij brengt een vermakelijk intermezzo waarin hij zijn eigen hits (Aaliyah, Missy Elliott) aan elkaar rijgt en zelfs even gaat zingen.

Timbaland in de Ziggo Dome Beeld ANP

Daverend slotstuk
Een opmaat voor een daverend slotstuk van Jay Z zo blijkt. De rapper prijst zijn maatje 'Timbo' uitvoerig en lijkt behalve een nieuw wit shirt een nog beter humeur te hebben meegenomen.

Met veel vaart en een echt subliem geluid brengt Jay Z het publiek steeds meer in vervoering. Als hij dan roept dat hij ons zijn thuis wil laten zien en Empire State Of Mind inzet, is de euforie compleet.

Een van de allerbeste songs van de laatste tien jaar blijft ook zonder Alicia Keys overeind. Het mag dan allemaal wat moeizaam begonnen zijn maar als tegen het einde de sample uit Annie opklinkt in Hard Knock Life (Ghetto Anthem) kun je niet anders dan breed grijnzen. Het Ziggo Dome is een kleine broeierige feesttent geworden.

 
Met veel vaart en een echt subliem geluid brengt Jay Z het publiek steeds meer in vervoering. Als hij dan roept dat hij ons zijn thuis wil laten zien en Empire State Of Mind inzet, is de euforie compleet
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden