Recensie Janelle Monáe

Janelle Monáe zindert, juist hier, in Paradiso: je kunt het zweet zien parelen (vier sterren)

Janelle Monáe; 6/9, Paradiso, Amsterdam; herhaling 7/9

De Amerikaanse soulzangeres Janelle Monae. Foto AFP

Een spetterende soul-funk-R&B-rock-electro-hiphop-revue donderdag in Paradiso. In hoog tempo, met een steengoede band en songs die in elkaar grepen, verzorgde Janelle Monáe een optreden van vlees en bloed.

In september 2013 trad Janelle Monáe voor amper driehonderd mensen op in People’s Place, een veredelde hotelbar aan het Leidseplein in Amsterdam. Wat de voorstelling zo spectaculair maakte, was het feit dat die ontworpen leek voor zalen van zeker tienmaal die afmeting: choreografie, kostuums, de hele rataplan.

Naar zulke grote zalen was de protegé en in sommige opzichten muzikaal erfgenaam van Prince ook onderweg, dat kon niet anders.

Nu staat ze een steenworp verderop op de planken, in de grote zaal van Paradiso. Die is veel groter dan People’s Place en ze vult hem ook nog eens twee avonden op rij, maar zo groot als ze volgens fans en critici worden zou, is Janelle Monáe nog altijd niet. Ze heeft álles om een ster te zijn (de sound, de singles, de show, het charisma) maar haar debuut in de gesponsorde arena’s aan de rand van Amsterdam laat nog altijd op zich wachten.

Heerlijk voor ons, want zo kan ze opnieuw overdonderen met een spetterende soul-funk-r&b-rock-electro-hiphop-revue die met zijn drie videopanelen, half dozijn verkleedmomenten, kwartet danseressen en podium met verhoging en trappetje véél te groot lijkt voor Paradiso, maar er wel plaatsheeft.

Steengoede band (alles live, niets uit een kastje), hoog tempo, songs die in elkaar grijpen. Het zindert. Juist hier, in het niet te grote Paradiso, is deze strak geregisseerde productie niet afstandelijk, maar een optreden van vlees en bloed: je kunt het zweet zien parelen.

De nadruk ligt zwaar op werk van Dirty Computer, het in april verschenen, opnieuw zeer sterke derde studioalbum. Het klinkt wat toegankelijker dan de vrij freaky voorgangers en heeft mateloos populaire them’s: diversiteit, vrouwelijke seksualiteit en wat dies meer zij. Ze maakt de boodschap bij herhaling expliciet: wees vrij, durf jezelf te zijn, een mantra dat tegenwoordig zo vaak door de popzalen golft dat je er weleens moe van wordt, maar Janelle Monáe komt ermee weg.

En ja, natúúrlijk trekt ze ’m aan: de veelbesproken ‘pussy pants’ van de Nederlandse ontwerper Duran Lantink. Ze draagt hem in de videoclip van Pynk, haar ode aan de vagina. En dus ook in Paradiso.

Nog een pussy-aubade volgt in I Got the Juice. Uitgelaten toeschouwers van allerlei pluimage mogen dansen op het podium (leuk, al gaat voor het eerst de vaart er iets uit). Monáe zingt dat ze ‘juice between my thighs’ heeft, maar knoop het in je oren: ‘If you try to grab my pussy, cat, this pussy’ll grab you back!’

Zo is het nog maar een kleine stap naar de toegift Americans en een mededeling over Donald Trump: ‘Wij staan níét aan de kant van de huidige president’, zegt ze kalm, terwijl de zaal nog staat bij te komen van Cold War en Tightrope, twee wervelende, oudere hits die nergens hits werden. Maar vanavond zijn het hits. Punt uit.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.