Janelle Monáe: te groot voor klein podium

Weinigen hadden kunnen voorspellen dat Antwan ‘Big Boi’ Patton, bekend als de hiphophelft van OutKast, dit jaar zo’n prominente rol zou spelen in de Amerikaanse soul, hiphop en R&B.

Zijn eigen soloalbum (Sir Lucious Left Foot... The Son of Chico Dusty) is misschien wel de beste hiphopplaat van het jaar en daarnaast geldt hij als de ontdekker van de uit Kansas City afkomstige Janelle Monáe (1985), wiens sterke debuutalbum The ArchAndroid hij hielp produceren. Het verscheen op het Bad Boy-label van Monáes tweede mentor, Sean ‘Diddy’ Combs.

Parmantige toef

In de bovenzaal van het Amsterdamse Paradiso, waar Monáe zaterdag overtuigend optrad, voelden de aanwezigen zich uitverkoren: de volgende keer zal de kleine Monáe (guitig koppie, haar in een parmantige toef) vrijwel zeker in een veel grotere zaal staan.

Zoals je Big Bois recente soloplaat tekort doet met het etiket hiphop, zo doe je Janelle Monáe tekort door haar te parkeren in de categorie ‘soul/R&B’. Soul heeft ze zeker, maar ze is ook pop, dance, afro-punkfunk, hiphop en wat al niet meer. Ze is als Erykah Badu in een malle bui, maar dan met sterke songs.

Een spreekstalmeester met hoge hoed, twee danseressen in monnikspijen, een woest dansende Monáe, een band van drie muzikanten, een opstelling van keyboards; het oogde allemaal wat te groot voor het kleine podium.

Apparatuur

Die elektronische apparatuur was meteen het enige waarop een beetje gemopperd mocht worden. Er moest wel heel veel uit die kastjes komen: een elektronische beat, baspartijen, orkestratie, maar soms ook tweede stemmen. Vooral die koortjes zullen live moeten wanneer Monáe straks in grotere zalen optreedt. Ze heeft een prima drummer en een fantastische gitarist gerekruteerd; nog een paar bandleden van dat kaliber zijn vast te vinden.

Nu kwam ze er nog prima mee weg en drong zich gaandeweg de vraag op waarom Janelle Monáe niet nú al een grote ster is. Is ze te ongrijpbaar en stekelig voor het grote publiek?

Misschien. In Amsterdam trapte ze af met knetterende rap in Dance Or Die. Haar meest aansprekende singles (Cold War en Tightrope) zou je kunnen typeren als R&B-electropunk, die het grote publiek wellicht enige schrik aanjaagt. Een kwestie van wennen, meer kan het niet zijn. Er stonden een prachtig gezongen ballad en haast Motown-achtige popliedjes tegenover. Nina Simone, Aretha Franklin, Erykah Badu, Beyoncé; ze waren allemaal dichtbij.

Aanraken

Tijdens de finale van het korte optreden (een uur, inclusief toegift) liet Monáe zich achterover in het publiek vallen, zoals we dat van jongens uit rockbandjes gewend zijn, maar veel minder van R&B-dames. Tientallen handen transporteerden haar door de zaal, zodat we later kunnen zeggen: weet je nog, in Paradiso, toen konden we haar nog echt aanraken.

****
Janelle Monáe. Paradiso, Amsterdam, 4 september.

Janelle Monáe (AFP)
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden