recensie

Jammer voor de wereld, maar de apocalyptische rock van Nine Inch Nails klinkt behoorlijk actueel

Iets wezenlijks is er niet eens veranderd aan Nine Inch Nails. De Amerikaanse band van gothicrocker en hooggewaardeerd soundtrackschrijver Trent Reznor, opgericht in 1988, wordt nog steeds voortgedreven door dreunende en overstuurde elektronische beats en basslines met riffende rockgitaartjes, en natuurlijk de bozige declamaties van de frontman zelf. 

Nine Inch Nails in de Afas Live. Beeld Ben Houdijk

In de vroege jaren negentig was de ‘industrial’ van de Amerikaanse band vooruitstrevend en eigentijds, maar de laatste jaren gold dat strenge en metalige rock- en dancegeluid toch ook wat als gedateerd en min of meer gestold in de tijd.

Dat Nine Inch Nails ineens weer actueel en belangwekkend klinkt, op de vorige week verschenen plaat Bad Witch en woensdagavond bij een indrukwekkende show in de Afas Live in Amsterdam, danken we misschien ook aan de duistere geopolitieke en maatschappelijke eindtijd die de wereld in lijkt te rollen. Kille en angstaanjagende muziek vol scheurende dissonanten klinkt dezer dagen als een soundtrack bij het laatste nieuws, en daarom grijpt Reznor de uitverkochte Afas Live zo bij de keel. Zeker als Nine Inch Nails dat sinistere en zuigende nieuwe nummer Ahead of Ourselves inzet, en nare mededelingen door de concertzaal gilt: ‘We zijn nietig, onbetekenend en irrelevant geworden. We vieren de onwetendheid.’ En dansen met Nine Inch Nails dus op de glibberige randen van de afgrond.

Je maakt toch niet vaak mee dat nieuw werk van een band met een rijke geschiedenis meer indruk maakt dan het klassieke repertoire. Het is goed om dat nummer Closer uit 1994, van de doorbraakplaat The Downward Spiral, nog eens  live te horen en de expliciete seksteksten nog eens op te tekenen uit de mond van de schrijver van al dat goors. Maar een nieuw nummer als Less Than klinkt veel imposanter, vooral dankzij die donkere en door de buikwand brommende baslijnen uit de keyboards. Zo’n nummer is gewoon gemaakt voor een live-vertolking; op plaat komt de boodschap niet zo mokerhard binnen.

Nine Inch Nails in de Afas Live. Beeld Ben Houdijk

Misschien ook wel omdat de bekende kreunende rockrefreintjes, die toch niet tot de machtigste wapens van Trent Reznor gerekend mogen worden, een beetje ontbreken in het nieuwe werk. Bij een lang instrumentaal intermezzo, ergens halverwege de show, is Nine Inch Nails zelfs op zijn best: de beats zijn akelig en guur, de synths scheuren prachtig vals naast de gitaren en de stroboscopische lichtshow blaast, zoals gebruikelijk bij deze band, alle ratio uit de hersenpan.

Nine Inch Nails in de Afas Live. Beeld Ben Houdijk

Nine Inch Nails is gewoon weer een band van nu, moet je tot je verrassing constateren. En we kunnen de desolate en apocalyptische onheilstijdingen van Reznor de komende tijd waarschijnlijk nog goed gebruiken.

Nine Inch Nails, 27/6, gezien in de Afas Live Amsterdam

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.