Albumrecensie Paul McCartney

Jammer dat sir Paul zich niet alleen van zijn kwetsbare, maar ook van zijn onnozele kant laat zien (drie sterren)

De nieuwe McCartney is goed, soms geweldig, maar ook hier en daar vervelend

Paul McCartney tijdens een optreden in New York City in 2017. Foto Getty

Paul McCartney: Egypt Station.
Capitol/Universal.

Eerst is er opnieuw de verbazing wanneer je Egypt Station, het nieuwe album van Paul McCartney (76) opzet. Het is nauwelijks voor te stellen dat iemand die al zestig jaar liedjes schrijft, nog zo onbevangen klinkt en nog altijd zoveel speelsheid in zijn muziek stopt. 

Aan alles hoor je dat McCartney hier geen contractuele verplichting aan het nakomen is of een visitekaartje heeft ontworpen voor zijn zoveelste wereldtournee. Egypt Station is een plaat waarop McCartney met hoorbaar plezier nog eens alle registers opentrekt en de luisteraar meesleept in zijn wondere wereld, waarin onbenullige liedjes (Fuh You, Caesar Rock) worden afgewisseld met een heuse suite (Despite Repeated Warnings) en sterke composities als I Don’t Know en, vooral, Dominoes. 

Dat is een van de allermooiste liedjes die McCartney de laatste decennia schreef. Van het pakkende wijsje op akoestische gitaar aan het begin tot de licht psychedelische backwards-elektrische gitaar aan het slot is het een avontuurlijk nummer. Zo ogenschijnlijk eenvoudig en tegelijk complex. Precies zoals het beste werk van The Beatles.

Er is inmiddels met gemak een playlist van zo’n honderd post-Beatlesliedjes te maken die bewijst dat McCartney met Wings in de jaren zeventig, of als solo-artiest erna, tot de allergrootsten is blijven behoren. Ook 48 jaar na het uiteengaan van The Beatles.

Maar hoeveel sterke liedjes ook, veel echt coherente albums heeft McCartney niet gemaakt. Helaas is ook Egypt Station niet de plaat geworden die de misschien wel beste liedjesschrijver ooit in zich heeft.

Zeker, de voortekenen waren goed. Eerder dit jaar verscheen al het mooi mijmerende I Don’t Know. Heel de wereld heeft daarna gehuild en gelachen toen McCartney dit voorjaar plaatsnam in de auto van James Corden voor een legendarische editie van Carpool Karaoke, waarin McCartney in Liverpool zijn ouderlijk huis en Penny Lane bezocht.

Eindelijk zagen we McCartney als de toch wat breekbare oudere man, die zijn grijze haren nu eens niet met een rode spoeling probeerde te verbergen. Zou die kwetsbaarheid zich misschien ook openbaren in zijn nieuwe werk? 

Niet echt, helaas.

Het goede is dat McCartney in liedjes als Confidante en Happy With You niet verdoezelt dat zijn stem niet meer de souplesse heeft van twintig jaar. Maar het is jammer dat er te veel kinderachtige, zelfs onnozele liedjes op Egypt Station terecht zijn gekomen. Het dieptepunt is wel Fuh You, met een refreintje dat nadrukkelijk klinkt als Fuck You.

Een gevalletje even lekker stout doen dat producer Greg Kurstin (Adele, Foo Fighters) hem uit zijn hoofd had moeten praten. Ook klinken enkele songs nodeloos bombastisch, met een hier en daar lelijke, wat plastic sound. Zoals de suite Despite Repeated Warnings. Tekstueel opmerkelijk omdat McCartney hier behoorlijk van leer trekt tegen Donald Trump: ‘How can we stop him/Grab the keys and lock him up/If we can do it/We can save the day.’

Maar muzikaal wat lomp en geen schim van eerdere McCartney-suites waarin hij al sinds Abbey Road (1969) zoveel aardigheid schept.

Zo is Egypt Station een goede, soms geweldige, dan weer vervelende plaat. Wisselvallig, zoals de meeste platen die McCartney in de achtenveertig jaar dat de Beatles uit elkaar zijn heeft uitgebracht.  

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.