Muziekrecensie James Brandon Lewis Trio

James Brandon Lewis gaf in Amsterdam een verpletterend concert: zo furieus en toch soulvol speelt bijna niemand meer (vier sterren)

Muzikaal exorcisme was het, dat extra kracht kreeg door de gierende solo’s van gitarist Anthony Pirog. 

James Brandon Lewis in Paradiso. Beeld Ton Van Leeuwen

Het was een mooie lijst met namen die de afgelopen dagen Paradiso aandeed voor Super-Sonic Jazz. Vijf dagen jazz van vooral jonge, veelbelovende muzikanten als de Londense gitarist Oscar Jerome (donderdag) en de uit Chicago afkomstige bands van Ben Lamar Gay (trompet) en Makaya McCraven (drums). De laatste twee schitterden vorige maand al tijdens Mondriaan Jazz in Den Haag, maar imponeerden vrijdag opnieuw met een compleet andere set.

Deze nieuwe generatie jazzmuzikanten vindt evenveel inspiratie bij de hiphop van bijvoorbeeld J Dilla als bij jazzgrootheden. Hierdoor is de  hedendaagse jazz zo rijk en vaak zo opzwepend.

Jammer dat tenorsaxofonist James Brandon Lewis vrijdag zijn kunsten niet kon laten zien, want anders dan woensdag en donderdag was op die dag wel een behoorlijk publiek naar Paradiso gekomen. Lewis stond echter apart op woensdagavond om half 8 geprogrammeerd, met als gevolg een te lege Kleine Zaal. Iets waarvan Oscar Jerome een dag later, op hetzelfde tijdstip ook last had.

Maar net als Jerome, die zich met band behendig door funk, soul en jazz manoeuvreerde en zich bewees als een van de grote beloften uit de nieuwe Londense jazz-scene, gaf ook James Brandon Lewis alles van zichzelf.

Allesverzengend geluid

De tenorsaxofonist gaf met zijn trio, aangevuld met gitarist Anthony Pirog, een welhaast verpletterend concert. Lewis heeft, sinds hij op North Sea Jazz 2016 een wervelstorm op orkaankracht blies, een reputatie hoog te houden. Met een beul van een gitarist als Pirog erbij, werd zijn geluid nog allesverzengender.

James Brandon Lewis speelde compromislozer, bezetener en gemener dan de veel populairdere nieuwe trendsetters onder de huidige tenorsaxofonisten Kamasi Washington en Shabaka Hutchings. Zijn toon was vlijmscherp. Hij blies zijn spirituele, vaak vol staccato-stootjes gepropte partijen zo furieus en getergd als we ze alleen nog maar kennen uit de overlevering van Albert Ayler of John Coltrane.

Het was muzikaal exorcisme dat extra kracht kreeg door de gierende solo’s van Pirog. Weglopen of totale overgave, andere opties waren er niet. Overgave werd beloond. Zoals de grootste tenorsaxofonisten voor hem, kreeg James Brandon Lewis de luisteraar mee met wat zijn eigen zoeken naar het hogere leek. Zo intens, zo furieus en toch soulvol als hij speelt bijna niemand meer. Dit was geen concert om naar te luisteren, dit moest je ondergaan. Om pas na een uur, tijdens een mooie ode aan bassist Charlie Haden even op adem te komen.

James Brandon Lewis Trio + 1. 14/11, Paradiso, Amsterdam.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.