Ja, ik wil is romantische komedie zonder tanden

De film tikt braaf de obligate punten van het genre af. Een romantische komedie zonder tanden. Het probleem is dat de makers zelf niet lijken te weten wie kameleon Roos eigenlijk is.

Beeld uit Ja, ik wil. Beeld .
Beeld uit Ja, ik wil.Beeld .

'Je bent net een zebrapad', krijgt Roos (Elise Schaap) te horen. 'Je vindt het leuk als mensen over je heen lopen.' Daar zit wat in: Roos heeft de neiging zichzelf weg te cijferen in relaties. Meteen in de openingsscène van Ja, ik wil maakt haar vriend Pieter (Jeroen Spitzenberger) het om die reden met haar uit. 'Ik heb een vrouw nodig die me stimuleert', zegt hij.

Roos is dus single. Zoals dat gaat in romantische komedies, is ze de rest van de film op zoek naar haar ware Jacob. Misschien is het wel Jacob (Thijs Römer), een nieuwe vlam die Roos op handen lijkt te dragen. Misschien ook niet: Jacob is cosmetisch chirurg, wat volgens de logica van vrouwenfilms wil zeggen dat hij niet te vertrouwen is. Gelukkig heeft Roos, zelf bioloog, ook nog dagelijks de vriendelijke stagiair Daan (Martijn Lakemeier) om zich heen.

Prototype romantische publiekstrekker

Regisseur Kees van Nieuwkerk debuteerde met de fris-naïeve lowbudgetkomedie Sterke verhalen (2010) en heeft zich sindsdien toegelegd op publieksfilms. Na Pak van mijn hart (2014) is ook Ja, ik wil geen poging de romantische komedie naar een hoger plan te tillen. De film tikt braaf de obligate punten van het genre af en gaat opzichtig te leen bij Four Weddings and a Funeral (1994), nog altijd het prototype romantische publiekstrekker.

De les van Ja, ik wil is eenvoudig: om geluk te vinden in de liefde moet je weten wat je wilt - en vooral wie je bent. Het probleem is dat de filmmakers zelf niet lijken te weten wie Roos is. In elke scène toont ze weer een andere kant. Aanvankelijk is dat logisch, omdat ze zich als een kameleon aanpast aan haar partners. Maar ook wanneer ze geacht wordt haar ware gezicht te tonen, blijft er geen peil op te trekken. Zelfs haar kledingkeuze is schizofreen.

Het is een ondankbare rol voor Elise Schaap, die zich er manmoedig doorheen slaat. Aan het acteerwerk ligt het niet dat Ja, ik wil weinig indruk maakt: Schaap en Lakemeier zijn sympathiek en in een geestige bijrol als Roos' moeder zorgt Raymonde de Kuyper voor een paar recalcitrante momenten. Jammer dat de rest van de film geen tanden heeft.

Ja, ik wil. Romantische komedie. Regie: Kees van Nieuwkerk. Met: Elise Schaap, Martijn Lakemeier, Thijs Römer, Jeroen Spitzenberger. 96 min., in 124 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden