Review

It Follows is gekmakend griezelig

Een gekmakend griezelige horrorfilm die in al zijn briljante eenvoud nog lang naëbt. It Follows kruipt in je hoofd en dwingt je alerter te zijn dan de personages.

It Follows. Beeld -
It Follows.Beeld -

In feite lijdt de 19-jarige Jay aan 's werelds meest unheimische soa. Nadat ze voor het eerst heeft gesekst met haar vriend, die zich opvallend nerveus gedroeg, wordt ze gevolgd door iets wat hij omschrijft als 'this thing'. Het ziet eruit als een mens, maar dan een doodse, zombie-achtige blik. Het kan een bekende zijn, of het heeft de gedaante van een willekeurige passant. De dragers van het virus zijn de enigen die het zien, maar alleen degene die het laatst is besmet, moet direct vrezen voor zijn leven: dan wandelt het ding in één besliste rechte lijn op je af. Vluchten kan, maar hooguit een paar uur later is het er weer.

Seksuele losbandigheid

De Amerikaanse regisseur-scenarist David Robert Mitchell, die vijf jaar geleden debuteerde met het sfeervolle coming of age-drama The Myth of the American Sleepover, maakte er een gekmakend griezelige horrorfilm van. Daarbij kantelt hij het grootst denkbare conservatieve horrorcliché: seksuele losbandigheid wordt weliswaar gestraft, maar het biedt ook weer (tijdelijke) verlossing van het kwaad.

It Follows verovert sinds vorig jaar filmfestivals en geldt als nieuwste voorbeeld van een onafhankelijk geproduceerde film (het budget was naar verluidt 2 miljoen dollar) die zonder grote marketingcampagne een hit wordt.

Strenge regels

De kracht van It Follows schuilt in het sterke concept, dat net als horrorklassieker A Nightmare on Elm Street wordt afgebakend door strenge regeltjes (daar vonden tieners die door psychopaat Freddy Krueger in hun droom werden vermoord, ook in het echt de dood) en stevig inzet op een gevoel van ondraaglijke rusteloosheid: niemand is ooit echt veilig. Cruciaal is de dwingende synthesizersoundtrack van de Amerikaanse componist Rich 'Disasterpeace' Vreeland, die zich liet inspireren door de filmmuziek van John Carpenter (Halloween) en daar zijn eigen verontrustende, krakende en sissende componenten aan toevoegde.

Tegelijk zet de film zich af tegen moderne horrorfilms die hun bestaansrecht ontlenen aan schrikeffecten of onsmakelijke bloederigheid. It Follows kruipt in je hoofd, dwingt je tijdens het kijken om alerter te zijn dan de personages. Neem de scènes waarin de camera een rondje draait en je vanuit je ooghoek nog nét zo'n nieuw wandelding ziet opdoemen; tikje manipulatief, maar wat werken ze goed.

Waar is 'het'?

Er zit na afloop een aardig griezelspelletje in. Wandel de bioscoopzaal uit en kijk om je heen. Waar is 'het'? Wie wandelt er toevallig in een rechte lijn op je af? Gaat de film stiekem over de angst voor de ogen die ons onder het mom van surveillance in de gaten houden? In al zijn briljante eenvoud ebt It Follows nog lang na.

It Follows. Regie: David Robert Mitchell. Met Maika Monroe, Keir Gilchrist, Olivia Luccardi, Jack Weary. 100 min., in 21 zalen.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden