Pics Nancy Meyers

Is het een voorbeeld van ingesleten seksisme dat Nancy Meyers’ keukens zo vaak besproken worden? Nou, nee

Een van de interieurs in Something's Gotta Give.

In Pics werpt filmrecensent Floortje Smit haar blik op de hedendaagse beeldcultuur.

Ik haat de keukens in de films van regisseur Nancy Meyers. Ze zijn schitterend. De enorme kookeilanden naderen perfectie. Er staat nooit een restje afwas. De kruidenplantjes zijn gekmakend groen, net als de keurig opgepoetste appeltjes in de fruitmand. De wijnglazen zijn allemaal hetzelfde, de borden zijn kaarsrecht opgestapeld, de flesjes olijfolie staan gesorteerd op grootte, de pannen lijken ongebruikt.

Dit weekend maakte Meyers, bekend van It’s Complicated (2009) en Something’s Gotta Give (2003), zich tijdens een conferentie in Los Angeles kwaad om de in haar ogen seksistische belangstelling van journalisten en critici voor haar keukens. ‘Bij mannelijke regisseurs die beeldschone films maken, waarin de hoofdpersonages in grote huizen wonen, wordt daar nooit een opmerking over gemaakt’, vertelde ze tijdens een openbaar interview. ‘Maar bij mij is het lekker makkelijk scoren.’

Vrouw plus opmerkingen over een keuken is seksisme. Klinkt meteen valide. En ja, in recensies worden opvallend vaak (geïrriteerde) opmerkingen gemaakt over Meyers Rivièra Maison-achtige interieurs, waar beige banken nooit, maar dan ook nooit vlekken krijgen.

Maar is dit potverdorie inderdaad een voorbeeld van ingesleten seksisme waarvan de wereld zich bewust zou moeten zijn? Kijken mijn collega-recensenten en ik met bovenmatige interesse naar haar interieurs, omdat ze een vrouw is?

Nou, nee. Een recensent let sowieso op de decors: in een vaardig gemaakte film hoort een interieur oneindig veel te vertellen over de persoonlijkheid van de hoofdpersoon. Geen boek slingert er immers toevallig rond, geen kledingstuk ligt op de grond omdat het daadwerkelijk met haast is uitgetrokken.

Meyers, die naar eigen zeggen bijzonder veel van huizen houdt, maar er in interviews niet graag over praat, besteedt veel zorg aan de interieurs. Dat het in haar films altijd lijkt alsof de personages in een woonmagazine wonen zegt veel. Haar oeuvre bestaat vooral uit relatiekomedies over de Amerikaanse bovenklasse, de alles-voor-elkaartypes, die er maar niet in slagen hun gevoelslevens zo keurig te ordenen als de ijskast.

Er zijn kijkers die watertandend kijken naar die perfectie (zoek maar eens ‘Nancy Meyers’ op Pinterest), anderen vinden die netheid alleen maar irritant. Maar beide kampen zullen dit beamen: het is inderdaad aannemelijk dat personages met dit soort keurige huizen zich zo oeverloos druk maken om de eerstewereldproblemen waar Meyers films om draaien. En er is niets lekkerder dan mensen die ogenschijnlijk alles tot in de puntjes op orde hebben te zien struikelen.

‘Geen filmmaker slaagt er beter in droomhuizen te creëren’, zo concludeerde een journalist van het tijdschrift Slate al eens, ‘om die vervolgens tot een crèmekleurige hel te maken.’ De keukens van Meyers maken dat haar films werken. Ze zou er apetrots op moeten zijn dat het zo opvalt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden