Introdans is soepel en bevlogen op dreef

Maraschino Cherries van Cayetano Soto. Beeld Hans Gerritsen

Een mooie titel: Maraschino Cherries. 'Cocktailkersen' zijn bitterzoet, net als het leven, wil choreograaf Cayetano Soto (39) maar zeggen. Dat die keerzijdes op de dansvloer niet uit de verf komen, is een volgend verhaal. De jongste telg in het programma Meesterschap van Introdans, dat verder bestaat uit een voor Nederland nieuw werk van Nils Christe (65) en twee reprises van Hans van Manen (82), heeft zich vooral uitgeleefd in snelheid en humor.

Het stuk begint met een batterij mannen in beige rokjes die heel druk en veel bewegen (vooral hun armen springen in het oog) op het scherzo uit Beethovens 9de Symfonie. Ze gaan voort in een verticale lijn, die vervolgens uiteenvalt in kleinere formaties, die weer samenkomen in een horizontale lijn. Na deze vitale, maar ook wel maniakale levensenergie is er ruimte voor de menselijke maat, met het 'zuidelijke' muziektemperament van Charles Aznavour, Xavier Cugat en Tona la Negra. De vormen worden ook ronder: er voegen zich een paar vrouwen bij de heren (in dezelfde kleurloze rokjes), er wordt in lichtcirkels gedanst en alle lichamen bewegen meer kolderiek en wulps, met accenten van bolle ruggen, geprononceerde billen en wiegende heupen. Als geheel fijn om naar te kijken, zwak wat dramaturgie betreft.

Schoolser

Nils Christe is daarin meer door de wol geverfd, en wat schoolser ook. Hij werkt met een duidelijke leidraad: het prachtig ernstige Kleines Requiem für eine Polka van Górecki. De dansers vertalen de verschillende emoties in deze muziek, waarin op gezette tijden een zware kerkklok luidt. Het stuk speelt zich af op en rond een lage meterslange witte bank op wieltjes, verdeeld in zeven compartimenten, een kruising tussen een museaal designmeubel en een ouderwetse kerkbank. De eveneens zeven dansers, met als centrale paar de prachtig ingetogen Vérine Bouwman en Jorge Pérez Martínez, belichamen de verschillende stadia van rouw.

Er is verslagenheid, wanhoop, woede, ontlading en tot slot berusting, waarna de man met de troostende schouder wegloopt en de vrouw met haar verdriet achterlaat, wetende dat het goed komt. Mooi is hoe het gezamenlijk ronddraaien van de bank, tegen de wijzers van de klok in, een ritueel wordt, een ijkpunt voor niet alleen de verschillende dansscènes, maar ook de diverse individuele verwerkingen van rouw.

Kleines Requiem (2006) is een aanwinst waarmee Introdans blij kan zijn, niet in de laatste plaats omdat het de muzikaliteit van de dansers uitdaagt en etaleert. Ook in de Van Manens, vooral in het opwindende Polish Pieces uit 1995 (dank weer aan Górecki!), is het ensemble uitstekend op dreef, soepel en bevlogen. In hun veelkleurige huidnauwe lycra's de handen in de typische Van Manen-standjes: sexy op de heupen, geestdriftig in de lucht vormen de lichamen een fascinerend lijnenspel. Een abstract schilderij dat tot leven is gekomen. De kers op de taart.

Meesterschap door Introdans. Met choreografieën van Hans van Manen, Nils Christe en Cayetano Soto. 20/9, Schouwburg Arnhem.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden