RecensieIcoon

Introdans Icoon feliciteert Lucinda Childs met een krachtig en wervelend vijfluik uit haar oeuvre ★★★★☆

Dat Icoon wordt uitgevoerd met live begeleiding van Het Gelders Orkest is een extra cadeautje. 

Kilar, slotchoreografie van Icoon.Beeld Hans Gerritsen

Ze was geroerd, dat kon je aan de trotse, hoffelijke houding van de Amerikaanse choreograaf Lucinda Childs zeker aflezen. Nog nooit, zei de bijna 80-jarige ‘koningin van de minimal dance’ – ze oogt eerder 60 - had een gezelschap een hele avond gewijd aan een recente selectie uit haar rijke oeuvre. Zelfs haar eigen gezelschap, dat ze in 2018 ophief, toerde vooral met hernemingen van haar beroemde klassiekers, zoals Einstein on the Beach (1976, met Robert Wilson en Philip Glass) en Dance (1979, met Glass en Sol LeWitt). Ook in Frankrijk niet, waar Childs vanaf de jaren tachtig meer werkte dan in haar geboorteland.

Nu feliciteert Introdans (het enige gezelschap in Nederland dat haar werk mag uitvoeren) de jarige met Icoon, een krachtig en wervelend vijfluik dat laat zien hoe intens muzikaal haar mathematische choreografieën zijn en hoezeer de Introdansers zich haar geraffineerde werk eigen hebben gemaakt. Childs’ wiskundige patronen ogen eenvoudig en licht, maar de helderheid is verraderlijk: ieder foutje is zichtbaar en de luchtigheid mag niet lichtzinnig ogen, eerder alsof je over water wordt gedragen door faseverschuivingen in repetitieve muziek. Iets wegmoffelen is onmogelijk. Dansers moeten luisteren, naar de muziek én elkaar. Dat doen de Introdansers voortreffelijk. De opwaartse sprongetjes, diagonaal schuin gestrekte armen en achterwaarts geheven benen vormen een geometrisch universum. 

Dat Icoon in Gelderland wordt uitgevoerd met live begeleiding van Het Gelders Orkest is een extra cadeautje. De musici laten nadrukkelijk van zich horen, met stevige aanslagen op toetsen en trommels; de dansers volgen hen naadloos met minieme verschuivingen op de melancholieke vrolijkheid van John Adams in The Chairman Dances of met uitgedraaide benen en voeten in de tweede positie, op pianoklanken van Henryk Mikolaj Górecki in Concerto.

Chairman Dances van Lucinda Childs.Beeld Hans Gerritsen

In twee choreografieën, die Childs speciaal voor Introdans heeft gemaakt, Petricor (2018) op de voortstuwende muziek van Ludovico Einaudi en Kilar (2013) op de filmische compositie van Wojciech Kilar, laat Introdans zien hoe betoverend mooi acht, twaalf of zestien dansers cirkelpatronen kunnen doorkruisen met ruiten en parallelle lijnen. Noem het dansende wiskunde, muzikaal wandelen of bewegende figuren, het is opwindend en lucide. Alsof Childs met een geodriehoek de menselijke drift heeft willen beteugelen. En in Kilar met stalen frames juist de lijfelijkheid van dans heeft willen benadrukken. Tussendoor verwijst Introdans met een film naar Childs avant-gardistische jaren zestig bij het experimentele kunstenaarsplatform Judson Dance Theater in New York. Toen creëerde ze nog met krulspelden, keukensponsjes en slavergiet serieuze solo’s in stilte.

Childs, vaak omschreven als kruising tussen Catherine Deneuve en Katharine Hepburn, komt na haar 80ste terug naar Arnhem, om een nieuw werk te creëren, gebaseerd op Oceana (2011), gemaakt voor het Ballet Nice Méditerranée. Een live vertolking van de gepassioneerde zang en vioolmuziek van de Argentijn Osvaldo Golijov zou een mooi verjaardagscadeau zijn voor het 50-jarige Introdans.

Canto Ostinato van Lucinda Childs.Beeld Hans Gerritsen

Icoon

Dans

★★★★☆

Door Introdans en Het Gelders Orkest, 15/2, Stadstheater Arnhem, tournee t/m 27/5, live begeleiding dit weekend in Nijmegen en Apeldoorn

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden