Recensie Dans

Introdans danst beeldende kunst; Allesbehalve flauwe dans (vier sterren)

Moderne meisjes door Introdans. Met choreografieën van Didy Veldman, Lucinda Childs en Regina van Berkel. 14/9, Stadstheater Arnhem. M.m.v. Het Gelders Orkest o.l.v. Per-Otto Johansson. Tournee t/m 25/1.

'Frozen echo' Choreografie Regina van Berkel in het programma 'Moderne meisjes' Beeld Hans Gerritsen

** The 3 dancers

**** Petricor

**** Frozen echo

Je zult als vrouwelijke choreograaf (met een indrukwekkende staat van dienst) worden weggezet in een programma met de titel Moderne meisjes. Gelukkig is de inhoud allesbehalve flauw. Beeldende kunst, van de modernistische soort, is de rode draad in deze triple bill van Introdans.  Didy Veldman (1967) ‘vertaalde’ The three dancers, een emotioneel schilderij van Pablo Picasso over een fatale driehoeksverhouding. The 3 dancers (2015) begint spannend, met twee trio’s (net als bij Picasso twee mannen en een vrouw) die elkaar naadloos ‘overpakken’: de laatste zichtbare beweging van het witte drietal is de eerste zichtbare beweging van het zwarte drietal. Elk clubje vormt een ingenieus bewegend, bijna kubistisch bouwwerk, waarbinnen men elkaar niet loslaat: een hechte vriendschap. Helaas ontspoort de choreografie hierna in een hutsekluts van een formele en een dramatische aanpak. Vlees noch vis dus.

Nee, dan Regina van Berkel (1969). Zij en de surrealistische schilder Salvador Dalí zijn aan elkaar gewaagd. Het theatrale Frozen echo (2011) is gezet op de gelijknamige, rijke orkestcompositie van Theo Verbey, waarin ijle tonen afwisselen met zware blazers, pauken en een windmachine. Blikvanger in het fascinerende toneelbeeld van Dietmar Janeck is een zwevende dinosauruswervel van geschakelde computerschermen. Naast het danserstableau dwalen drie opmerkelijke vrouwen rond in lange jurken, met op het hoofd een draperie van bloemen, een bos veren of een korte zwartkanten mantilla.

'Petricor' Choreografie Lucinda Childs in het programma 'Moderne meisjes' Beeld Hans Gerritsen

In dit bizarre universum creëert Van Berkel intrigerende vlakverdelingen: met hier een dot dansers en daar wat uitgestrooide enkelingen, of een compacte massa die in een diagonale sliert uitwaaiert, zorgt ze om de haverklap voor beelden die je als schilderij of foto zou willen bewaren, zo stevig en mooi zijn ze. De belichting, die schakelt tussen wit en kleur, draagt hieraan zeker bij. Mooi is ook hoe dynamische bewegingen, vertraging en stilstand vaak gelijktijdig te zien zijn. Het is een (filmische) fantasie over de mensheid die even vreemd als logisch is.

'Petricor' Choreografie Lucinda Childs in het programma 'Moderne meisjes' Beeld Hans Gerritsen

De choreograaf die aan haar eigen tekeningen genoeg heeft, is Lucinda Childs (1940), icoon van de postmoderne, minimalistische dans uit de jaren ’60 en ’70. De bovenaanzichten die zij van haar danspatronen tekent, in expressieve potloodlijnen, komen nu in projecties op het achterdoek tot leven. De ruiten, rasters en cirkels in Petricor geven een extra dimensie aan de mathematische, repetitieve danscombinaties, vol verve uitgevoerd door acht kleurig geklede paren en twee zwartgrijze stellen die erdoorheen worden geweven. Zoals meestal bij Childs is de complexe stroom van draaien, sprongetjes en lage arabeskes uiterst licht en helder. Introdans heeft haar werk in Nederland weer op de kaart gezet. Ook dit nieuwe stuk is een fijne aanwinst.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.