Intrigerende Cornelisse met associatieve, absurde verhalen

Paulien Cornelisse zet haar oren goed open als de medemens op straat of in de trein converseert. Zij verbaast zich over taalkundige onzin en platitudes....

Of een column, zoals haar wekelijkse stukje over taal in NRC.next. Het is niet altijd even opzienbarend. Ze is zeker (nog) geen Battus, want welk zinnig mens heeft zich inmiddels niet geërgerd aan die stomme stoplap ‘ik heb zoiets van’.

Maar ze formuleert zorgvuldig en haar mimiek is aanstekelijk. Een beetje sloom, en toch heel erg aanwezig, omdat ze die lijzigheid juist uit een soepel lijf weet te persen.

Vorig jaar stond ze in de finale van het Leids Cabaret Festival en daarna is ze terecht gaan werken aan een volwaardig programma. Zij liep zich warm in het caberetduo Rots, als stand up comedian bij Comedytrain, en met frivole voorstellingen op Oerol en de Parade.

In Dagbraken is ze een vrouw die zich stierlijk verveelt, tot aan het randje van depressief. Zij laat haar gedachten flink dwarrelen en komt dan tot wonderlijke hersenspinsels. Wat moet je doen als je in de smaak valt bij Hitler? Hoe zagen de muzikale huisfeestjes van Ramses Shaffy en zijn gevolg eruit? Behalve een paar gaperige stukken, zijn het grotendeels mooie associatieve, absurde verhalen die de toeschouwer dwingen om mee te gaan. Het slotstuk, waarin ze in de digitale klok allemaal historische jaartallen ziet, is knap, boeiend en origineel.

We hebben er met Paulien Cornelisse een echte belofte bij. Een intrigerende cabaretière die diepgang op een kolderieke manier kan verkopen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden